Vroegah, toen ik klein was, vreesde ik altijd voor twee dingen. Een beugel en een bril. Gelukkig heb ik beiden nooit nodig gehad en was dit dan ook een gesloten hoofdstuk. Ik ging er vanuit dat ik als ik in mijn jeugd geen beugel zou hebben, ik later ook geen beugel meer nodig zou hebben. Wel wist ik dat je een bril altijd in gedachten moest houden. Als je zo rond de veertig of vijftig jaar bent, wordt het zicht vaak iets minder.

Sinds ik op de Hoogeschool van Amsterdam zit, en vaak hoorcolleges volg in wat grotere ruimtes dan normale klaslokalen, heb ik wat moeite met mijn zicht. Mij zul je nooit voorin op de nerdrij zien ( ) maar altijd een beetje middenin de zaal. Tijdens het lezen van de sheets moet ik me altijd een beetje inspannen omdat ik de letters een tikkeltje lastig leesbaar vind. Ik dacht altijd dat dit kwam wegens het feit dat school dat apparaat nooit goed kon afstellen.

Toen ik vorig jaar echter op het centraal station liep, viel me plots op dat ik de informatieborden ook niet meer van grote afstand kon zien. Omdat ik altijd al wist wat er op stond viel me dit niet erg snel op. Al snel kwam er een verband met het zicht op de borden en het zicht op de hoorcolleges. Het duurde dan ook niet lang voordat ik bij de opticien belandde. De helpvolle vrouw had me wat kleine testjes laten doen. Aangezien de test gratis was (Nederlander, jaja), mocht ik de resultaten niet meenemen maar het was iets van -0.25 en -0.50 (of +, ik weet het niet meer). Anyway, een bril was niet noodzakelijk en ik had er dus geen zin in en dacht: dan maar iets meer inspanning.

Mijn zusje heeft echter sinds vandaag ook een bril, misschien een familiekwaaltje? Broerlief heeft hem ook even geprobeerd en kon zijn ogen niet geloven. Een schilderij met bloemen dat wij boven hebben hangen bleek ineens niet zo dof en oud als ik altijd dacht. Door deze gebeurtenis heb ik dus toch maar besloten om een brilletje aan te gaan schaffen. Het schijnt dat naarmate je ogen tot rust komen (dmv een bril) ze ook langzaam weer beter kunnen worden. Piet gaat zaterdag dus even naar de winkel. Niet schrikken als jullie hem met een bril zien, hij is nog dezelfde lieve jongen als altijd .