Afgelopen vrijdag was ik naar het technofeest Awakenings. Mijn eerste keer, een avond gevuld met techno en niets anders dán techno. Of ik het leuk zou vinden? Ik had geen flauw idee, in het begin leek het er niet op. We zouden met zijn vieren heen, er werd iemand ziek en een andere persoon haakte af dus bleven er twee mensen over. En om nu met zijn tweeën op een feest te staan wat misschien niets aan was?

Anyway, toch vond ik dat ik de gok moest wagen. “Vroeger” was ik nog fanatiek bezoeker van hardstyle en oldschool feestjes, maar sinds een jaar of twee kan ik me daar niet meer vermaken. De pitch gaat steeds hoger en de riedeltjes worden steeds voorspelbaarder. Het publiek verandert ook steeds meer. Het lijkt wel of ze steeds jonger worden en iedere keer meer pillen naar binnen werken. Het (check-mij-met-mijn-blote-zweetbuik-tegen-je-aan-jumpen) aso tuig dat ieder jaar naar pauperfeestjes als Qlimax gaat, lijkt wel ieder jaar toe te nemen.

Techno dus, een muziekgenre waar lang niet zoveel over gesproken wordt (tenminste, niet in mijn omgeving). De verhalen die ik hoorde klonken goed. Techno zou relaxtere muziek zijn en en de sfeer zou vele malen beter zijn dan op de gemiddelde beuqparty. Wat ik ook als voordeel zag was de opzet van het feest. Met drieduizend man zat de Westergasfabriek in Amsterdam vol en dat is weer eens wat anders dan 25.000 beuqende beuqers in het Gelredome.

De treinrit verliep voorspoedig. Ook de bus, die ons naar de plaats van bestemming zou brengen was snel gevonden. Rond half twaalf waren we dan ook aangekomen bij een prachtig groen verlichte Westergasfabriek.

Voordeel van de “kleine” locatie was bij het binnenkomen al merkbaar in de vorm van de wachtrij. Die was er namelijk niet . Binnen een minuut of tien stonden we dan ook in de zaal. En wat voor een zaal! Ik keek mijn ogen uit, heerlijk industrieel en daar hadden ze bij het podium rekening mee gehouden. Dit was namelijk in dezelfde stijl opgebouwd. 

De muziek klonk ook heerlijk, ik weet niet eens wie er draaide maar het klonk goed. Eigenlijk is met die zin mijn hele avond wel samengevat. Ik wist nooit wie er draaide, maar alles klonk goed. Techno is totaal anders dan hardstyle, wellicht iets eentoniger maar damn, het was vet. Het bleef boeien. De hele avond vloog voorbij zonder dat ik ook maar één nummer herkende. Hoewel ik dus graag in geuren en kleuren over elke DJ en set zou willen vertellen, het gaat me niet lukken.

Wel kan ik dingen weggeven over de “show”. Die was ook vet. Dikke lasers, het leek wel of ze constant aanstonden maar het verveelde nooit (en ik heb al vele lasershows gezien in mijn leven, maar dit voelde gewoon anders).

Op de terugweg kwamen we er nog achter dat we geen kaartje hadden gekocht. We vroegen ons af of we deze alsnog zouden halen, maar als we dat deden misten we de trein en zaten we dertig minuten op een koud station. We gokten het er dus maar op en zoals ik al verwachtte: nooit komen ze controleren, behalve die ene keer dat je geen kaartje hebt. Het leek goed te gaan, maar twee stationnetjes voordat we thuis waren, kwam de conducteur. Hij matste ons, we mochten er nog uit om een kaartje te halen (met gevolg dat we de trein misten), of we moesten een dikke boete betalen. Omdat ik allang al blij was dat we gematst werden waren we uitgestapt. Na een lekker warm bakkie koffie op het station zou het niet lang duren voordat de volgende trein aankwam.

Eenmaal thuis kon ik met een big smile en terugdenkend aan het feest, gaan slapen. Dat het een mooi feest was stond buiten kijf. Wat er zo goed was? Dat is nog steeds iets dat ik me afvraag. De show was geweldig, maar ik heb al eerder lasers gezien. Het geluid stond hard, maar niet harder dan andere feesten en er was om sommige plekken zelfs wat echo te horen. De muziek zelf klonk lekker, maar soms wat eentonig. En toch was het super, misschien was het de sfeer? Totaal onbekende mensen die gewoon even zin hadden in een gezellig praatje? Ik durf het echt niet te zeggen, de hele avond beleefde ik in een zwaar positieve vibe. Met 100% zekerheid kan ik dus zeggen dat dit één van mijn beste feesten (zo niet dé beste) was van het afgelopen jaar .