Piet Buijsman

Hoewel ik eigenlijk niet eens tijd heb om te schrijven, moet er toch even een spoedberichtje geplaatst worden over San Antonio. Totaal onverwacht is deze stad namelijk naar één van de topsteden gestegen die ik tijdens deze trip heb gezien. Vrij onverwacht hebben we San Antonio nog even meegepakt. Eerst zijn we naar het ‘wereldberoemde’ Alamo gegaan. Wereldvreemd als ik ben, zei het me helemaal niets en het deed me eigenlijk ook niet zoveel.

Daarna zijn we echter de ‘riverwalk’ gaan lopen. Onder (of tussen, hoe je het wilt) de wegen van San Antonio, loopt een riviertje. Naast de rivier, een niveau onder het straatniveau, lopen prachtig vormgegeven paden. Van een drukke normale stad in Amerika, begeef je je binnen enkele tellen in een bijna sprookjesachtige wereld. De knusse cafés en restaurants maakten het naar mijn mening iets te druk, maar ach, zo hoefde ik niet zover te lopen voor mijn margarita’s . Anyway, ik zei dat ik weinig tijd had, dus ik laat de foto’s dit keer maar eens hun werk doen.

Lees meer »

We kunnen weer een toffe stad aan ons lijstje toevoegen: Austin! Gistermiddag zijn we aangekomen in de hoofdstad van Texas. We hebben er vele positieve berichten over gehoord en keken hier al enkele dagen naar uit. Na het husselen van een hotelletje konden we welverdiend genieten van het zwembad. Dat was hard nodig ook, want onze thermometer blijft records breken in iedere nieuwe stad waar we komen. Vandaag tikte de meter de 103 Fahrenheit aan en dat staat gelijk aan ruim 39 graden. Leuk detail: de komende week gaan we dit record ruimschoots verbreken door onze bezoekjes aan onder andere San Antonio, El Paso en Phoenix.

Aangezien het zwembad voor onvoldoende verkoeling zorgde, vonden we dat het weer eens tijd werd om wat koude biertjes in te slaan. Dit ter voorbereiding op een heerlijk avondje uit. De slogan van Austin is immers The Live Music Capital of the World, en dat moesten de roadtrippers natuurlijk zelf meemaken.

Lees meer »

Hi there! Het werd wel weer eens tijd voor een nieuw berichtje uit het zonnige Amerika dus vandaag een korte impressie van Memphis en het naastgelegen dorpje Olive Branch. Maar eerst nog even over een andere stad. Rond 10 juli zaten we namelijk in Nashville, een typisch countrystadje. Hoewel er niet heel veel te doen viel, was het erg leuk om overdag door de straten te lopen. Er schalde live countrymuziek uit de vele kroegjes, en er hing een ontzettend leuke sfeer. We besloten om er ’s avonds uit te gaan en daar kwam de muziek nog meer tot zijn recht, wat een feestje! Uiteindelijk kwamen we aan bij een karaokebar… maar het lijkt me beter als ik vanaf hier stop met mijn verhalen over Nashville .

Laat ik het eens hebben over mijn meest positieve ervaring van de afgelopen weken. We besloten namelijk, voordat we naar Memphis gingen, een bezoekje te brengen aan het gastgezin van Tobias. Hij heeft enkele jaren geleden voor een half jaar op school gezeten in Amerika en dat gastgezin heeft hem onderdak geboden. Toen de deur open ging, maakte ik kennis met ontzettend aardige familie. We mochten meteen naar binnen en we kregen direct een rondleiding door hun dorpje: Olive Branch. Daarna hebben ze ons getrakteerd bij Sonic; een soort afhaalsnackbar. Nadat het eten op was zijn we langs een andere familie gereden en daar gewoon op bezoek gegaan. Natuurlijk werden we weer bestookt met honderden vragen en werd zelfs Dance Dance Revolution van zolder gehaald. Bij dit spelletje moet je dansen op een mat. De computer zegt wat je moet doen, en als je het goed doet scoor je punten. Ik faalde natuurlijk grandioos, maar dat konden jullie ook wel raden . Na dit gezellige avondje keerden we weer terug naar het huis van de familie Hurley.

Lees meer »

Hallo! Daar zijn we weer hoor. Het duurde even, zondag hadden we een saaie dag, maandag een gekke dag en vandaag (dinsdag, deze post is iets vertraagd) uiteindelijk weer eens een echt boeiende dag met waanzinnige foto’s! Zijn jullie weer klaar voor een post van formaat? Oke dan!

Zondag hebben we nagenoeg de hele dag gereden. Van Durham langs Greensboro en toen richting Charlotte. Dit zou volgens onderzoeken de mooiste stad zijn om in te wonen en te leven. Toen we er doorheen reden snapten we wel waarom. Er stonden nagenoeg alleen maar villa’s dus het is dan best logisch dat je er mooi woont toch? Naast alle pracht en praal leek het ons verder niet al te boeiend dus we besloten onze tocht voort te zetten richting Asheville, om zo uiteindelijk te belanden in Gatlinburg. We zouden hier maandag de bergen in gaan om uiteindelijk terug te komen met een dikke lading foto’s. Helaas liep deze dag iets anders dan gepland…

Lees meer »

Bleeegh… kuch… snotter. Daar zit ik dan, eerste kater is een feit! Nadat we gister/eergister (ben het een beetje kwijt) wakker werden in dat stinkhok van een hotel, was het tijd om hem zo snel mogelijk te smeren. We hadden een waardeloze nacht achter de rug omdat we bijna niet hadden geslapen. Er waren nog net geen shoot-outs op de parkeerplaats een paar meter verderop, maar dat het er niet al te best aan toe ging was duidelijk te horen.

Toen we eenmaal in de auto zaten, voelde iedereen zich een stuk veiliger. Zelfs met mij achter het stuur. Gelukkig hebben we nu een TomTom en wat een uitkomst is dat. Zonder dat apparaatje kom je echt nergens, zoveel wegen. We kwamen na een paar uur rijden aan in Washington en we parkeerden de auto in de parkeergarage van een hotel. Na een minuut of tien zaten we alweer in de auto want het hotel was vol. Wel konden we even tien dollar parkeergeld betalen, stelletje assholes.

We reden verder in Washington maar er waren aardig wat wegen afgesloten wegens Independence Day. Wat een drama om het weer even zonder TomTom te doen! Ik ben weer heel wat jaartjes ouder geworden in de auto . Na een uur zoeken in Washington hadden we nog steeds geen hotel gevonden dat niet vol was dus we besloten iets buiten de stad te zoeken. Ook daar was alles vol. Ondertussen hadden we nog even de tank gevuld voor veertig dollar, maar deze is alweer bijna leeg, kun je nagaan hoeveel we hebben gereden.

We kozen ervoor om Washington maar te skippen en om Independence Day in een ander stadje te vieren: Richmond. Onderweg nam ik nog wel weer even een verkeerde afslag waardoor we zomaar op het terrein van het Pentagon stonden. Tobias dacht dat we wel eventjes wat foto’s konden schieten maar toen hij de camera uit het hoesje haalde, kwam er al een auto aanscheuren met een of andere agent erin. Foto’s maken mocht uiteraard niet en we kregen meteen een vragenvuur over ons heen. Serious business dus maar iedere keer als we zeggen dat we uit Amsterdam komen, verandert de sfeer van een gesprek. Je ziet de glinsteringen in hun ogen en ze willen meteen van alles weten over onze hoofdstad . Ook bij deze kerel was het niet anders, dus uiteindelijk konden we zonder problemen verder.

Maar goed, uiteindelijk zijn we in Richmond beland. Prima hotelletje, zwembad erbij en alles is dik in orde. Het werd dus tijd om een feestje te bouwen. Eerst hadden we even wat corona’s achterover getikt in onze kamer en toen de straat op. We zijn begonnen in een Irish Pub en daarna naar nog wat tenten maar hoe dat was weet ik eigenlijk niet meer… Dusss weinig nieuws vandaag. Voor volgende keer beloof ik vast een wat knallender berichtje, maar nu is het tijd om nog even te liggen en de spullen te pakken voor ons volgende ‘avontuur’.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Het was eindelijk zover! De laatste keer wakker worden door gangstermuziek of politiesirenes, de laatste keer kraakbedden, de laatste keer donuts als ontbijt en de laatste keer in dat hotel met die toch wel eigenaardige lucht. Ons avontuur in New York is voorlopig tot een eind gekomen maar we zijn meteen begonnen aan een nieuwe mijlpaal in onze reis: Philadelphia!

De reis verliep wat stroefjes aangezien het een flink gesjouw was met de koffers. Vooral door die kleine metropoortjes is het lastig bewegen met zo’n logge koffer in je hand. Daarnaast hielp het feit dat het spits was ook niet echt mee, de metro’s zaten stamp en stampvol en het scheelde steeds maar een haartje of we zaten tussen de deuren. Dan waren er natuurlijk ook nog vele trappen die belopen moesten worden. Eenmaal op een van de treinstations van New York hadden we voor 43 dollar een kaartje gekocht, best duur maar je zat wel beter dan eerste klas in Nederland. Tijdens de reis vlogen de krottenwijken aan onze ogen voorbij. Hoe dichter we bij Philidelphia in de buurt kwamen, hoe erger het werd. Waar zouden we dit keer belanden?

Lees meer »