Piet Buijsman

En zo werd het sprookjesboek toch nog onverwachts snel gesloten. Wie had dat gedacht? Ook ik ben gefopt, ook ik was te optimistisch en ook ik heb ‘ons elftal’ in een bloedstollende wedstrijd zien verliezen van Rusland. Terecht overigens… Wat een spectaculair potje voetbal was dat zeg!

Na de poolfase zag ik het helemaal zitten. Het oranje shirtje zat al in de koffer, want in Amerika zouden we de halve finale gaan kijken. Niet dus. En wat dacht je van mijn Hyves? Vanmiddag in al mijn fanatisme mijn hele profiel Oranje gepimpt. Ook voor Jan met de korte achternaam.

Maar goed, Guus Hiddink flikt het dus weer. Eerst met Zuid-Korea, toen met Australië en nu weer met Rusland. Er valt gewoon helemaal niets op af te dingen. Wat een aanvallen en wat een stoorzenders voor het Nederlands elftal. Guus Hiddink is een held. Rusland mag het EK wat mij betreft winnen. Alhoewel, het maakt me niet eens meer zoveel uit wie er wint. Als lucky Turkije en Duitsland maar gestopt worden vind ik alles prima .

Tuig in de metro, we hebben er allemaal wel last van gehad. Denk bijvoorbeeld aan die gasten die keihard muziek luisteren, en dan niet via hun oordopjes maar gewoon via speakersetjes. En wat te denken van al die krassen op ramen? Alhoewel, dat zie je niet altijd meer omdat er een dikke laag graffiti overheen is gespoten, net als over de deuren en banken trouwens. En nu we het toch over die harde plasticbanken hebben, die worden de laatste tijd ook goed onderhanden genomen. Broodkruimels, yoghurt (tenminste, dat hoop ik dan), en roggels kun je zomaar op het zitvlak aantreffen en dat wil je natuurlijk niet op je broek hebben. Nee, de metro’s worden geterroriseerd door tuig!

Doen ze er dan niets tegen, vraag je je misschien af. Nou, wel hoor. Afgelopen maandag heb ik de wet in actie gezien, in de vorm van de Amsterdamse stadswacht! Samen met maatje S. zat ik in de metro. Het was warm, stinkend en vies als altijd. We stopten bij de Wibautstraat en ineens sprong er een zure oude man de metro in. “Jij daar! Kom jij maar eens even mee!” Ik schrok, want de oude zure man wees naar maatje S. Medelevend (en nieuwsgierig) als ik ben, stapte ik ook uit de metro die, terwijl iedereen naar ons keek, vertrok.

Gedachtes spookten door mijn hoofd. Waarom moesten ze maatje S. hebben? Wat had hij fout gedaan? We zijn niet langs een controle geweest. En waarom heeft die oude zure man nog een jongere, nauwelijks nederlandssprekende man naast zich? En wat doet die dikke vrouwelijke collega van hem erbij? Maatje S. moest wel iets heel ergs gedaan hebben waardoor de halve Amsterdamse stadswacht op zijn hielen zat.

Toen kwam de aap uit de mouw. Maatje S. had het puntje van zijn mooie, nette schoen op een van de vieze metrobanken gezet. SCHANDE! Terwijl de oude zure man trillend van opwinding zijn papiertjes uit zijn plakkerige borstzakje pakte, sprak hij de woorden: “Zo, dat wordt dus een proces verbaal jongeman.” Ik wist niet wat ik hoorde, kansloze gasten. De metro is één grote teringbende, maatje S. zijn schoen was denk ik het schoonste object in de hele wagon, en hij krijgt een boete. In plaats van dat ze ’s avonds die metro’s bewaken tegen dat tuig met graffiti, of dat ze iets doen tegen die onruststokers… En wat moeten die twee collega’s er de hele tijd bij? Doen ze dit dagelijks met zn drieën? Het is me in ieder geval weer duidelijk waar de belastingcentjes naartoe gaan.

Tenslotte kwamen er nog twee vragen: “Waarom zat u met uw voet op het bankje” en “Had u toestemming van de bestuurder om uw voet tegen het bankje aan te zetten?” Ik kon mijn lach bijna niet inhouden en wilde nog met de oude zure man in discussie gaan, maar daar was helaas geen tijd meer voor. In de verte zag je namelijk de lichten van een nieuwe aankomende metro. De oude verzuurde man ging weer in positie staan, iets door zijn hurkjes. De metro schoot voorbij en snel werden alle wagonnetjes bekeken, op zoek naar het volgende slachtoffer…