Vandaag hadden we een heerlijk rustdagje dat niet begon als alle andere dagen. De donuts waren namelijk al op! Anyway, we hebben een beetje tv gekeken. Om de pakweg zeven minuten kreeg je weer reclame dus je werd nooit echt in een programma gezogen. Daarnaast zijn die reclames nog irritanter dan bij ons in Nederland. Er komt heel veel van die Tellsell-achtige rommel langs en in iedere commercial zit de ‘perfecte’ persoon. Je weet wel, zo’n iemand waar veel te veel aan klopt en die aan het eind nog even zijn of haar stralende glimlach met superwitte tanden laat zien.

Er was nog één plek die we wilden zien en dat was de Brooklyn Bridge. We zijn daar in het begin van de middag naartoe gegaan en hebben genoten van het uitzicht, maar ook de architectuur van de brug zelf zag er erg tof uit.

Na de tocht over de brug zijn we via de metro weer richting ons hotel gegaan. Het was tijd voor de finale van het EK en omdat er de laatste dagen flink met geld is gesmeten, besloten we deze gewoon op onze kamer te kijken (wel met wat biertjes uiteraard). We zagen Duitsland verliezen van een sterk Spanje, oftewel: mooie wedstrijd . Exact na het laatste fluitsignaal viel het signaal van onze tv weg, het onweerde hier namelijk als een malle. We gingen dus even kaarten. Omdat de jongens me gisteravond zwaar hebben ingemaakt met pesten, heb ik ze vandaag laten zien wie er de ware baas is met hartenjagen, ondergetekende dus.

Uiteindelijk moest er zoals iedere dag ook weer worden gegeten. Dennis en ik zijn samen de metro ingestapt en er bij een willekeurige halte weer uitgestapt. Het was een en al industriegebied dus ik betwijfelde of er wat te eten gehaald kon worden. Dennis wilde weer even Engels praten dus hij pakte wat willekeurige voorbijgangers in de kraag en vroeg waar we iets te eten konden halen. We werden doorverwezen naar een pizzaria waar we vervolgens bijna voorbij liepen. Binnen was het echter erg gezellig. Er was veel hout en dit voelde eigenlijk voor het eerst aan zoals ik me een willekeurige tent in Amerika had voorgesteld.

Tobias was in het hotel achtergebleven dus we moesten het eten mee terug nemen. De metropoortjes waren bij het station echter nogal smal, en omdat ik de doos in mijn handen had moest ik even goed kijken hoe ik door het poortje heen kon lopen. Helaas heb je maar enkele seconden om er doorheen te lopen dus ik was te laat en het poortje was weer gesloten. De pas werkt dan ook enige tijd niet meer want anders kan men de pas steeds doorgeven aan andere mensen en dat is niet de bedoeling. Even wisten we niet meer hoe we bij de metro kwamen maar vanuit het niets kwam er iemand aan die zijn pas door de poort haalde zodat ik alsnog naar de metro kon. Erg tof!

Dat was het weer. Ik heb nog lijstje die mij als nieuwkomer in New York/Amerika meteen opvielen, maar die houden jullie van me tegoed. De afgelopen dagen hebben jullie al genoeg te lezen gehad denk ik zo .

Groetjes Piet

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.