Zaterdagochtend ging ik er op uit. Om kwart over elf sloeg ik de deur achter me dicht, om vervolgens na een tocht van vijf uur aan te komen in inmiddels één van mijn lievelingsplekjes van het land: Ootmarsum. In de zomer van 2006 en 2007 heb ik hier al mooie avonturen beleefd en tijdens de lange reis dwaalden mijn gedachtes alweer af naar al die liters Grolsch die mijn lichaam dit weekend te verwerken zou krijgen.

Eenmaal binnen werd ik weer snel op mijn plek gezet tijdens het altijd terugkerende Pro Evolution Soccer tournament. Ik ben inmiddels bekend geraakt met de smaak van verlies maar wist me desalniettemin goed te vermaken. Over smaak gesproken, al snel was het etenstijd en ook dit was uitstekend gemaakt door moeder ter Hofte .

Na het eten was het dan tijd voor de Kermis. Net als in Lutjebroek was alles lopend te redden maar in tegenstelling tot de kermis in ons dorpje was het in Ootmarsum toch ietswat groter. De sfeer op de kermis was echter nogal kil, maar wat wil je met een temperatuur van een graad of drie terwijl de regen keihard op je kop neerplenst? Toen we in de kroeg waren aangekomen draaide het nog maar om één ding: Bier. Hier hoef ik dan ook weinig over te zeggen, het was gewoon de hele avond feesten en tanken, alhoewel… Om twee uur was het af en zat ik er doorheen. De rest van de crew vond het echter een goed moment om de avond te eindigen in Discotheek Zak in Duitsland. Zelden heb ik zoveel tegenspraak van mijn lichaam ervaren en ik besloot dan ook om (lafjes) als enige persoon terug naar onze crib te gaan op me voor te bereiden op de dag die zou volgen.

Om zes uur werd ik wakker door al het lamme volk dat eindelijk thuis kwam. Diep van binnen genoot ik. Wat zouden zij brak zijn morgen terwijl ik er op dat moment al vier uur slaap had opzitten. Muwhaha! Het mocht echter niet zo zijn, ik was de enige met een dikke kater terwijl de rest alweer fris als een hoentje aan het ontbijt zat… Het was voor mij al duidelijk, de kermis uit mijn dorp had zijn sporen nog achtergelaten en mijn lichaam was nog niet klaar voor een nieuwe lading alcohol van dat formaat. Hevig trillend smeerde ik mijn boterham om hem schokkend, met veel moeite en kleine hapjes naar binnen te werken. Dit zou een zware dag worden…

Na het ontbijt ging ik met tegenzin naar de kroeg, het was immers tijd voor Feyenoord – Ajax. Man prutser of the Match Slory wist ondanks de zwaar beroerde situatie waarin ik me bevond toch nog een lach op mijn gezicht te vertonen. Wat een gestuntel . Niet meer dan terecht dat zijn pogingen falikant mislukten, Feyenoord had immers nooit die penalty mogen krijgen (hoor ik daar schwalbe?)! Toen de wedstrijd ten einde was trok ik het echt niet meer en verdween ik terug naar huize ter Hofte om nog even een paar uurtjes in bed aan te sterken (het schaamrood staat me op dit moment fel op de wangen gebrand).

Nadat ik wat was aangesterkt voegde ik me weer toe aan het gezelschap om een nieuw Pro Evo toernooi te spelen. We speelden dit keer twee tegen twee, en dat ging me eigenlijk veel beter af. Ik denk dat elk team waarin ik speelde nagenoeg alles won. Blijkbaar was ik toch wel goed in dit spel, en elke sliding die ik maakte pakte genadeloos de bal van spelers af. In tegenstelling tot de potjes die ik in mijn eentje speelde, kreeg ik in dit geval nooit een rode kaart. Vette shit !

Na het avondeten verdwenen we nog eenmaal de kroeg in om de goudgele drank weer in grote hoeveelheden achterover te werken. De kermis zat er alweer op en voor het eerst in mijn leven werd ik voor de tweede dag achtereenvolgens weer wakker met een kater. SHIT! Die busreis was hell… ik zag mijn braaksel al over mijn medepassagiers vliegen bij elke bocht die er genomen werd. Op een of andere manier heb ik het toch binnen weten te houden en ben ik veilig maar helemaal kapot thuis gekomen. Het was weer eens een weekend om nooit te vergeten maar het was duidelijk dat ik wegens alle kermissen die ik dit jaar al heb meegemaakt pas op 50% van mijn ware krachten zat. De jongens zullen wel begrijpen dat ik ze er normaal gesproken gewoon uit drink, en dat zal de volgende keer ook weer gewoon gebeuren… of niet dan gasten ?

Vorig jaar schreef ik nog stug dat ik mijn kaartje enkele dagen van tevoren zou halen, in verband met mogelijk slecht weer. De kaartjes waren echter ruim op tijd binnen, en daar moet ik Martijn dankbaar voor zijn. Mystery Land was zomaar weer eens uitverkocht! De weersverwachtingen waren super dus het moest gewoonweg een prima feestje worden. Het was mij niet bekend wie er moest draaien, onderweg hoorde ik wat namen maar het maakte me niet uit. Het zonnetje scheen lekker, en daar gaat het om bij dit soort festivals: het valt of staat bij het weer.

Ik kan meteen zeggen dat ik zwaar heb genoten. Het overall gevoel was erg positief maar er waren geen specifieke dingen die lang in mijn geheugen gegrift zullen blijven. De drie voorgaande edities zag alles er sprookjesachtig mooi uit en was de muziek erg goed te doen. Ik verwachtte dit dus ook terug te zien en horen bij deze editie, en dat gebeurde ook.

De eerste tent waar we kwamen was die van r_AW, het ging er alweer lekker te keer. Wie er draaide weet ik niet, ik was te druk om naar alle blije mensen te kijken die net als ik zwaar genoten van het zonnetje. Na een korte stop liepen we verder naar de Minimal Madness, ook hier zat iemand weer met veel passie te draaien. Minimal is een stijl die ik de laatste jaren steeds meer begin te waarderen dus ik vermaakte me op en top. De rest was echter benieuwd naar de Mainstage, dus met een nieuwe beker Grolsch in de hand vervolgden we onze reis.

Na de kleine teleurstelling van vorig jaar was de Mainstage weer terug in al zijn glory. Hij was groter, mooier en op een ietswat andere plek gezet waardoor de echo’s van vorig jaar waren verdwenen. Super! Het podium deed me denken aan een pauw, maar na het horen van de verhalen bleek het een bloem te zijn. Als kers op de taart stonden er aan beide kanten van het podium nog twee fontijnen die afentoe een flinke straal water omhoog schoten, dit was erg leuk gedaan.

Het was me al vrij snel duidelijk dat de Mainstage de place to be was en dat we daar vele uren zouden vertoeven. We besloten daarom nog even snel een rondje te lopen op de rest van het terrein om te kijken hoe het er bij de andere tenten aan toe ging. Ik zal niet alle plekken opnoemen waar we zijn geweest maar Q-dance is er toch eentje die niet mag ontbreken. Toen we er aankwamen deed het me helemaal niets, hun podium zag er maar matig uit (ik ben veel beter van hun gewend) en ook de muziek deed me weinig. Ook van Ex Porn Star had ik meer verwacht, alles ging gewoon zijn gangetje. Ik vond het “ik pas nog prima in strakke pakjes ondanks al dat slap hangende huid” gehalte bij de 45+ vrouwen vrij hoog, net als het “anabolen kunnen in elke arm dus ook in de mijne” gehalte bij de 45+ mannen. De Armada tent was druk bezocht maar toch erg vredig. De hypnotiserende spacy trancedeuntjes wisten me niet echt los te maken en ik was dan ook blij dat we weer richting de Mainstage liepen.

De rest van de dag hebben we vrijwel alleen bij de Main gestaan met af en toe een uitstapje naar r_AW, Minimal Madness en Release Yourself. De beste set die ik hoorde kwam van Felix da Housecat. Damn, zijn naam ken ik al jaren maar ik moet hem nu toch echt in de gaten gaan houden, wat klonk dat vet! Ook de set van Dr. Lektroluv heeft aardig wat indruk op me gemaakt, net als zijn opkomst overigens met groen masker en al .

Marco V. draaide wederom een degelijke set maar ik miste toch nog wel wat knallers. Bart Skills was de afsluiter. Ik vond hem zwaar tegenvallen, de set duurde lang en was naar mijn mening erg eentonig. Gelukkig wist ik dat we nog een aardige vuurwerkshow tegoed hadden. Kwart voor elf gingen alle lichten uit en werd het stil. De bezoekers werden bedankt voor de mooie dag, en langzaam kwam de muziek weer opzetten. De vuurwerkshow barstte los, en ow ow ow wat heb ik mijn ogen uitgekeken. De show van vorig jaar was mijn vetste ooit (en ik heb heel wat vuurwerkshows gezien), maar deze editie overtrof zelfs mijn wildste gedachten van wat er wel niet mogelijk was met vuurwerk… ZO VET!

En toen zat de dag er al weer op. Ik heb al een aantal edities meegemaakt, ben erg verwend geraakt en daardoor kan ik dus geen spectaculaire dingen opnoemen. Het klinkt wat negatief natuurlijk, maar het lijkt me ook ontzettend moeilijk om je ieder jaar weer te blijven overtreffen. Op een gegeven moment heb je wel een plafond bereikt en wellicht is het dan wachten op nieuwe technieken totdat men door kan naar een volgend niveau. Het weer lijkt op dit moment de grootste speler in de bepaling of het een vet feest met vette sfeer gaat worden, of dat het allemaal iets bedroefder uitpakt. In dit geval was het dus een regelrechte knaller. Een vrij standaardeditie van Mystery Land dus, maar door het weer mijn vetste ooit!

Vanaf Amsterdam Centraal reed ik met Mark richting Amersfoort. Het was een vage rit want hoewel ik 29 minuten voor vertrek op CS aanwezig was (jaja, ik kwam op 11:28u aan en de trein vetrok om 11:27u) moesten we nog een sprintje trekken om de trein te halen. Hijgend kwam ik de coupé binnen lopen en ging op de eerste vrije plek zitten die ik tegenkwam. Rust, dacht ik. Toen ik weer een beetje bij was gekomen kwam ik er achter dat ik naast een of andere zwerver had plaats genomen, even hadden we oogcontact en ik was de rest van de treinreis het zaadje. Hij bleef maar vaag lullen over dat hij schilder was bij Cuby and the Blizzards. Omdat mijn held Johan Derksen een tijdje manager is geweest van deze band besloot ik maar gezellig mee te lullen met deze gast waarvan ik nog steeds niet weet of hij nou teveel verf of coke in zijn leven heeft gesnoven. In Amersfoort namen we afscheid van onze fantasierijke man en voegde Robbie zich aan het gezelschap toe om de verdere reis richting Ootmarsum te vervolgen.

Eenmaal aangekomen doken Mark en Robbie meteen achter de Playstation om te oefenen voor het Pro Evolution Soccer Tournament. Ze wisten dat ik de vloer met ze zou aanvegen. Ik besloot de al aanwezige Ootmarsumse crew te helpen met het halen van boodschappen voor de barbecue. De tijd vloog voorbij en na de nodige flesjes bier en potjes PES (die ik wonderbaarlijk genoeg allemaal verloor) was het tijd voor de barbecue… Ik moet eerlijk zeggen, dat ging er goed in!

Nadat we ons buikje gevuld hadden was het wachten op de taxi. Tijdens het wachten had ik dan eindelijk mijn eerste pot PES gewonnen. YES! De komende dagen konden nu al niet meer stuk. Lang kon ik niet van mijn zoete overwinning genieten want de taxi stond keurig op tijd voor de deur. We stapten in en werden afgezet bij CSI Twente. Helaas niet één of ander bloederig actie feestje, maar iets met een paardenconcours. Het leek me echt drie keer niks, maar eenmaal aangekomen stond ik voor een reuzachtige feesttent. Het oogde supergezellig en dat was het ook. Zuipen als een idioot, vette muziek (denk ik ) en als kers op de taart kwam Gerard Joling ook nog even een optreden geven. Wat een giller!

Terug in ons paleisje in Ootmarsum was ik zo dood dat ik maar mijn bedje in ben gedoken. Het bleek dat de rest nog een aantal uurtjes was doorgegaan met feesten, ik was echter binnen vijf minuten in slaap gevallen dus heb er niets van meegekregen. De ochtend erna wist ik dan ook weer hoe het voelde om een fixe kater te hebben. Wat heb ik lopen vloeken. Die koppijn ging maar niet weg en om 11:00u besloot ik dan ook maar om nog een Grolschje achterover te tikken. Wonderbaarlijk genoeg hielp het ook nog, mijn koppijn verdween spontaan maar kwam na een uurtje weer twee keer zo hard terug.

De rest van de dag heb ik me rustig gehouden. Beetje water drinken, beetje PESsen (en ALLES verliezen #$!@#!@$). De dag duurde lang, maar naarmate de avond dichterbij kwam deed mijn lichaam wat het moest doen. Het bereidde zich voor op de avond die zou gaan komen. Een avond waarin er weer heel wat biertjes genuttigd zouden gaan worden. De kater begon langzaam maar zeker te verdwijnen .

Die avond gingen we op weg naar Dancing Bruins in Overijssel, een vette discotheek met vijf zalen. We begonnen rustig in een van-alles-en-nog-wat-zaaltje. Het was meteen al gezellig maar de groep dames die het feestje compleet maakten kwamen pas een uurtje later. Na een uur zaten we in in een kleiner zaaltje. Hier werd voornamelijk hard en jumpstyle gedraait en kwamen er nog wat knallers van vroegah voorbij (denk aan de Party Animals en DJ Paul Elstak). Ik hield mijn hart alweer vast voor die commerciele bende, maar ik had het al zolang niet gehoord dat ik met volle teugen aan het genieten was.

Er was echter meer in dat zaaltje dan de muziek alleen. We stonden dicht bij het “smartie-hoekje”, een klein podia waar pillenslikkers en coke-snuivers uit alle delen van de wereld bij elkaar kwamen. Zo was er de stoere Japanner die nadat zijn armen vol waren gespoten met anabolen flinkt aan het zwaaien was. Dan was er nog een klein negertje die als een lenig aapje van tafel naar tafel sprong. Ik was af en toe nog bang dat hij een misstap maakte, maar aan zijn doppen te zien zag hij zoveel dat dit niet gebeurde. Als laatste was het opperhoofd ook nog aanwezig. Ook zijn armen waren flink opgepompt maar hij stond stil een keek de zaal in op zoek naar nieuwe slachtoffers aan wie hij wat zooi kon verkopen. Al met al was het erg vermakelijk om naar te kijken, maar we besloten verder te gaan richting het live-podium.

Onderweg stapte ik helaas in glas, het ging dwars door mijn zool heen. Kleine tegenvaller, maar na vijf minuten op de EHBO was ik weer klaar om mijn tocht te vervolgen. Eenmaal bij het live-podium aangekomen was het ongegeneerd tanken. De avond vloog dan ook voorbij. Eenmaal terug in Ootmarsum bleef ik deze avond wel doorfeesten om daarna heerlijk in slaap te vallen.

De ochtend erna was ik de eerste die fris en fruitig op stond. Het was alweer de laatste dag… Dennis bakte voor iedereen (mannetje of tien) een heerlijk eitje. Thnx nog Dennis! Daarna was het een kwestie van spullen pakken en naar huis… en dat was zuur. Alleen maar mooi weer gehad in Ootmarsum en hoe dichter ik bij huis kwam, hoe donkerder de lucht werd. Uiteindelijk zat ik weer thuis, de lucht zo donker alsof het midden in de nacht was en de regen kletterde tegen mijn raam. Ja hoor, ik was weer in Lutjebroek. Ik zal dit avontuur in Ootmarsum (net als het vorige trouwens) niet vergeten, en kijk nu alweer uit naar de volgende keer. Het was weer een fit feestje jongens .

Vier uurtjes reizen naar Landgraaf. Het klinkt niet echt bijzonder maar ow ow ow, wat duurde die reis lang! Hoe meer we naar het zuiden reden, hoe donkerder de lucht werd. Slechte voortekenen dus. Toen we in de buurt van Eindhoven kwamen vielen de eerste spatjes naar beneden, we hoopten dat het niet lang zou duren maar achteraf bleek die hoop tevergeefs.

Aankomst
Om twaalf uur kwamen we dan eindelijk aan (ik was namelijk al om kwart over zeven van huis vertrokken). Snel renden we over het grasveld baggerveld met hier en daar een grassprietje richting stage twee. De band 30 seconds to Mars was hier bezig. Hier kreeg ik dan ook mijn eerste kippenvelmomentje van de dag. Niet omdat zij zo goed speelden, maar omdat die regen inmiddels diep in mijn kleren begon door te dringen en het zo toch wel koud werd . Tijd voor een poncho dus, beetje gay maar wel droog .

De dag
Jammergenoeg stelde 30 seconds een beetje teleur. Instrumentaal was het allemaal wel te doen, maar qua stem viel het me toch tegen. Soms veel te zacht, soms veel te hard. Het kon natuurlijk ook zo zijn dat de apparatuur nog niet goed stond afgesteld, zij waren tenslotte de eerste die op dat podium moesten optreden.

Na het optreden kwam Wolfmother een show weggeven op de mainstage. Heb hier niets van meegekregen, ken die hele band ook niet verder. Het was dus tijd om het terrein een beetje te verkennen en wat biertjes te scoren. Brandbiertjes wel te verstaan. Beetje wennen maar uiteindelijk gingen ook die er in als water. Ondertussen regende het nog steeds en het terrein werd er niet echt beter op.

Om half twee stonden we nog steeds te tanken. The Magic Numbers waren in een tent aan het optreden. Ook van deze band had ik nog niets gehoord maar het klonk wel vrolijk. Een man die aan het zingen was en een vrouw die de tweede stem en achtergrondvocalen voor haar rekening nam. Loepzuiver ook. De tent was nokkievol en buiten stond ook nog eens een grote menigte. We namen dus niet de moeite om even te gaan kijken. Het klonk in ieder geval leuk.

Naarmate de tijd verstrekte en The Magic Numbers naar het einde van hun optreden toewerkten, trok de donkere lucht weg. Een beetje zonneschijn was ons niet gegund maar het leek erop dat de regen aan het wegtrekken was. Misschien leuke voortekenen voor de Scissor Sisters die om drie uur op het programma stonden? Ik denk het wel want het optreden was echt gala. Had nooit echt aandacht voor hun muziek maar ze maakten er zo’n feest van dat je niets anders kon doen dan volop meegenieten.

Het bleef droog en ons lichaam was wel weer toe aan wat sappen dus het uur daarna vertoefden we weer rond de biertentjes. We liepen terug naar de mainstage toen de Artic Monkeys bezig waren met hun act. Klonk live allemaal erg goed maar ik had verder niet zoveel met die band. Kon ze van naam maar verder deed het me weinig. Dit in tegenstelling tot de rest van het publiek, er stonden namelijk ontzettend veel mensen die allemaal uit hun dak gingen. Ik kon echter maar aan één ding denken en dat was Linkin Park. Over twee uur zou ik daar staan en genieten van hun optreden.

Nadat de aapjes klaar waren met hun show wilde ik eigenlijk nog even langs Korn. We spraken echter mensen die ons de tip gaven vast naar de mainstage te gaan. Er stond al een dikke rij voor de pit (die was namelijk afgeschermd met hekken) maar als we er nu al heen gingen was de kans groot dat ook wij vooraan in het midden van het podium kwamen te staan. Korn dus geskipt en inderdaad, we stonden op een uitstekende plek en het wachten was begonnen.

Het hoogtepunt
Minuten leken uren tijdens het wachten op de band waarvoor ik naar Pinkpop kwam. Half zeven op mijn klokje maar het podium was nog leeg. Niet al te lang daarna klonken de eerste gitaren. De bandleden van Linkin Park kwamen één voor één op en allemaal werden ze ontvangen met een luid applaus. Wat een sfeer! Daarna werden we getrakteerd op een 75 minuten durende show. Ik vergat alles: de bagger, de regen, de lange reis. Alles was het waard, wat een optreden. Ze klonken live beter dan dat ik van vooraf had verwacht, en na het horen van hun Live CD in Texas waren die verwachtingen echt heel hoog. Super was het. Dit had ik écht niet willen missen!

Het hoogtepunt van de dag was voorbij maar we hadden nog wel wat tijd te besteden. We konden niet beslissen wie we gingen checken. Evanescence of The Kooks. Uiteindelijk zijn we bij beide acts een kwartiertje geweest. Te weinig om er echt een mening over te kunnen geven. Van afstand klonk het allemaal erg lekker.

En toen was de terugreis dus begonnen. Vier uur brak in die trein. Snikheet, geen ramen die open konden. Kwart voor twaalf kwamen we aan op Amsterdam Centraal. Daar lazen we dat de eerst volgende trein pas om vijf over half één vertrok. Harde Kaas zoals Dennis zou zeggen.

De conclusie
Pinkpop 2007. Een feestje dat ik beslist niet had willen missen. Na jaren wachten heb ik eindelijk Linkin Park in levende lijven gezien. Of ik volgend jaar weer ga? Die kans lijkt me vrij klein. Nu ik er op terugkijk was de reis echt veel te lang. Zeventig euro voor een kaartje, veertig euro voor een treinreis en dan nog een shitload aan eet/drankbonnen. Dat samen met een reis van ruim acht en een half uur, en het slechte weer (wat toch wel vaak bij Pinkpop is) zorgt dat de weegschaal aan de verkeerde kant uitvalt. Begrijp me niet verkeerd, ik had het voor geen goud willen missen, en wie weet dat ik weer ga als de line-up ontzettend vet is. Echter hoor ik kenners zeggen dat dit één van de beste line-ups ooit was. Ik zit alleen niet zo in dit wereldje, voor mij was het allemaal wel leuk maar niet superspeciaal.

Daarom quote ik onze tukker Dennis. Korter en krachtiger krijg ik het immers niet voor elkaar: “het werd weer een feest om nooit te vergeten. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Het was vanaf 10:30 tot 23:00 onbesuisd tanken.”

Net als Dennis zal ik er ook geen woorden meer aan vuil maken. Één ding is echter zeker: volgend jaar weer!

Eens per jaar gaan alle principes die ik over muziek heb aan de kant. Vanaf de eerste editie ben ik een vaste bezoeker van Defqon 1. De combinatie van: diverse stijlen muziek, een superdik decor, een grootse show, heerlijk weer, schaars geklede dames, een lekker sfeertje en het Almere Strand staat ieder jaar weer garant voor een heerlijke dag genieten.

Het is inmiddels een traditie geworden om elk jaar heen te gaan. Aan deze traditie lijkt echter een abrubt einde te komen. Defqon 1 is uitverkocht. Na 1 uur en 20 minuten ploeteren door een zwaar overbelaste site bleek alle moeite tevergeefs. Naar alle waarschijnlijkheid zijn er heel veel handelaren die ontzettend veel kaarten hebben opgekocht. Hoe populair het feest ook is, ik kan niet geloven dat er in zo’n korte tijd meer dan 25.000 kaarten over de toonbank zijn gegaan. Daarnaast zie ik op diverse sites kaarten staan voor het dubbele, soms wel driedubbele van de prijs.

Het is jammer. Ik had er veel zin in en met mij zijn er ongetwijfeld nog ontzettend veel mensen die graag heen wilden. Ook Defqon 1 lijkt de dupe te zijn geworden van mensen die in grote getale kaarten opkopen. Het wordt toch maar eens tijd dat men dit probleem gaat aanpakken.

De heenreis verliep voorspoedig maar moest helaas worden onderbroken door een conducteur. Hij kwam de kaartjes controleren en zoals op iedere vrijdag lieten we onze OV kaart zien. “Kunnen jullie even op de achterkant van jullie kaart kijken?” zei de conducteur. Ik wist meteen hoelaat het was: goede vrijdag, en dus hadden we een kaartje nodig. We werden gematst en mochten uitstappen om een kaartje te kopen. Het was koud buiten en het station was verlaten. We zouden in ieder geval een half uur later aankomen. Waren dit dan voortekenen voor de rest van de avond?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ja. Zo vet als het de vorige keer was, zo teleurstellend was het nu. Het feest zelf was niet slecht. Er werd lekker gedraaid en alles zag er weer prachtig uit.

De sfeer was echter dramatisch. Het leek wel of 90% strak stond en alle gemoedelijkheid die vorige keer duidelijk aanwezig was leek verdwenen. Waar we ook gingen staan, uit alle hoeken en gaten kwamen lompe mensen op ons af. Gaar, strakstaand volk. Langer dan twee meter en niet bekend met enige vorm van schaamte. Als een stelletje randdebielen stuiterden ze de zaal rond. Ik heb alles gezien, hardstyle huppeltjes, hakkende mensen, pogo-ers. Even vroeg ik me zelfs af of ik wel echt bij Awakenings was.

Waarschijnlijk kwam het door de hoge verwachting. Deze editie van Awakenings had een groots feest moeten zijn maar is hier voor mij jammerlijk in gefaald. Aankomende zaterdag maar even op In Qontrol kijken. Daar heb ik namelijk totaal geen hoge verwachtingen van, dus wie weet wordt het een toppertje .

Disclaimer: het kan best zijn dat sommige stukjes een beetje zijn aangedikt… maar dan ook een VERDOMD klein beetje!

DINSDAG 30 JANUARI
Het was een koude dinsdagochtend. Om 10:56 moest ik op het Centraal Station in Amsterdam aanwezig zijn in verband met een educatief tripje naar Berlijn. Een echte leerbeer als ik wilde dit natuurlijk niet missen. Drie dagen rondneuzen op een beurs die ongelooflijk interessant zou moeten zijn. Wat voor beurs en wat er precies te doen was? Don’t ask me… En nu niet meteen denken dat ik alleen maar heen ging om een paar dagen te chillen, cultuur te snuiven en natuurlijk veel drank achterover te slaan… de gedachte alleen al …

Uit voorzorg had ik een treintje eerder gepakt naar Amsterdam dus ik was er al om 10:00. Een uur later was ik op weg naar Berlijn en wist ik nog niet dat de reis ZES EN EEN HALF UUR zou duren. Om 17:30 waren we eindelijk op het Centraal Station in Berlijn aangekomen… wat een verschil met de onze.

Berlijn: Centraal Station

Het hotel zag er wonder boven wonder wel redelijk uit. Al snel hadden we onze spullen gedeponeerd en gingen er weer vandoor. De avond was nog jong en de maag moest nog gevuld worden. Tot mijn grote spijt gingen we niet naar de Mcdonalds maar naar een of ander Mexicaans restaurant. Mijn klasgenoten werden hier voor het eerst geconfronteerd met mijn grootste angst: iets eten wat ik niet ken… (je bent een boer of je bent geen boer). Helaas voor hen zou dit niet de laatste keer zijn. Wonder boven wonder had ik toch iets naar binnen gewerkt en werd het tijd om die gekruide smaak even weg te spoelen met wat heerlijke cocktails. De waterpijp werd ook nog tevoorschijn gehaald en ik heb de expirimentele fase vanuit het restaurant hier vrolijk doorgezet. Ik moet zeggen, dat waterpijp roken is toch een stuk beter dan normale sigaretten . Eenmaal terug in het hotel gingen we verder met drinken. Ik heb nieuwe spelletjes geleerd en ben er weer een aantal vergeten. Sommige was ik vijf minuten na de uitleg alweer vergeten . Shit happends.

WOENSDAG 31 JANUARI
De volgende dag was al snel aangebroken. Ik had koppijn en kon de groep niet wijsmaken dat het niet van de drank kwam… Jammer hoor. Jullie begrijpen waarschijnlijk wel dat ik liever weer diep in m’n bedje kroop, maar dat zat er helaas niet in. We moesten om 11:00 verzamelen voor de educatieve trip naar de beurs.

De beurs zoog hard. We hebben er nog geen uur rondgekeken en van dat uur moesten we een kwartier bijkomen en moesten we, verslaafd als we zijn, even via internet onze cijfers checken, ook dit nam weer de nodige minuten in beslag. Na ons kortdurende beursbezoekje besloten we om de stad in te gaan en de eerste plek waar we terecht kwamen was het Sony Center. Het zag er werkelijk verbluffend uit, zoals wel meer gebouwen in Berlijn trouwens. Als je toch voor een leven als architect kiest dan kun je in Berlijn helemaal los.

Sony Center (vergeef me, van de +500 foto’s die er gemaakt zijn kwam ik niet één mooi totaalplaatje van het Sony Center tegen. Deze heb ik dus schaamteloos van het internet geript).

Niet veel later stonden we bij een deel van de Berlijnse muur. Het maakte toch wel indruk op me. Vanaf groep vier (?) krijg je al verhalen te horen over de de muur en in het voortgezet onderwijs werden er complete geschiedenislessen aan besteed. Ik kon me ogen altijd maar moeilijk open houden tijdens deze lessen, totaal anders was het toen ik recht voor de muur stond.

Berlijnse muur 1

Wat ook vet gedaan was, was de lijn die door delen van Berlijn loopt, zo kun je zien waar de muur (ongeveer) gestaan heeft.

Berlijnse muur 2

Na het bekijken van de muur werden de mensen dorstig en werd ik op de hoogte gebracht van het fenomeen “Starbucking”. Natuurlijk wist ik wel wat het was maar ik was er nog nooit naar binnen gegaan. Een lekker kopje koffie ging er wel in, en toen ik voor de keuze “grosse oder kleine” werd gesteld hoefde ik niet lang na te denken. Inhalig als ik ben ging ik voor de grosse caffee. Al snel kwam ik er achter dat dit geen slimme zet was en werd er een beker van (pak hem beet) een halve liter voor me neus gezet. Voordat ik de beker eindelijk leeg had was hij al lauw… Desalniettemin smaakte het heerlijk!

Starbucks

Na het opladen bij Starbucks kwamen we tot de conclusie dat we nog niet genoeg cultuur hadden gesnoven en gingen we door naar het Joods monument. Het zag er groots en mooi uit. Vooral toen we er middenin stonden viel het op hoe groot het was.Ook zijn we nog even naar de Branderburg Tor en het Reichstag gegaan. Bij de laatste zijn we ook daadwerkelijk naar binnen gelopen. We moesten een klein half uurtje wachten in een koude schrale wind want iedereen die naar binnen ging moest gechecked worden op wapens en andere onveiligheden. Het was het wachten overigens wel waard.

Joods monument

Branderburg Tor

Reichstag

De middag was letterlijk voorbij gevlogen en het moment der waarheid voor de woensdag was aangebroken. Wat gaan we eten, en waar. Mijn hart klopte in m’n keel, ik trok het niet meer… Ik moest het weten! Waar wilde men deze dag hun buikje mee vullen. Iedereen wilde sushi, ik voelde mijn hart breken want sushi gaat er bij mij echt niet in. No way. Ik probeer het niet eens. Gelukkig bleek het sushirestaurant in een vijf sterren hotel te zitten. Ook daar was ik vanzelfsprekend nog nooit binnen geweest maar het voelde goed. Beetje jammer dat al dat volk ons zo liep aan te staren… Toen we de prijzen in de menukaart zagen waren we dus weer snel vertrokken.

We gingen naar een pizzaria en na veel twijfel had ik toch maar besloten om er eentje naar binnen te werken. Hoewel, eentje? De pizza was huge, hij was zo groot dat ik het niet eens kan omschrijven of vergelijken… HUGE! Na ongeveer één derde zaten de meeste mensen dan ook vol.

Als klap op de vuurpijl zijn we die avond de TV toren ingeweest. Hij is maarliefst 368,03 meter hoog en om bij de top te komen moet je een trap beklimmen met 986 treden. Gelukkig was er ook nog een lift en deze bracht ons binnen no-time naar het observation deck. Deze zat op 203,78 meter. We hadden werkelijk een prachtig uitzicht over heel Berlijn. Echt waanzinnig mooi. Helaas zijn alle foto’s mislukt. Zonder flits zag het er niet uit en met flits zag je alleen maar een weerkaatsing in het glas. Dit blijft echter een herinnering die ik niet snel zal vergeten.

TV toren

In het hotel werden de kaarten en drank weer tevoorschijn gehaald en bleef het nog lang onrustig. Even nog leek het erop dat we naar de discotheek Watergate zouden gaan. Alexander Kowalski moest er draaien, maar met het oog op de dag die moest komen hadden we besloten het rustig aan te doen.

DONDERDAG 1 FEBRUARI
Deze dag hadden we ons in twee groepen opgesplitst. De ene groep wilde winkelen en de andere groep wilde meer cultuur snuiven. Aangezien ik de dag ervoor al genoeg winkels gezien had (tussen het cultuur snuiven), had ik me voorgenomen om de donderdag weer van een nieuw shot cultuur te voorzien .

Het eerste dat we tegenkwamen was een gebombardeerde kerk. Ook hiervan was ik wederom erg onder de indruk. Toen ik binnen kwam kon je een kaarsje voor iemand opsteken om deze persoon te herdenken. Je kon hiervoor wat geld in een potje gooien zodat men de kerk in goede staat kon houden. Ik werd helemaal warm van binnen, wat een goed werk van deze mensen! Helaas verdween dit gevoel toen ik nog drie andere willekeurige bussen tegenkwam waarbij gevraagd werd hier geld in te gooien voor het behoud van de kerk. De kerk was heel klein, dus drie geldbussen op zo’n oppervlak was erg veel. Toen ik ook nog twee barretjes, (bedekt onder lakens) zag staan, was ik er echt klaar mee.

Kerkje (weet niet hoe hij heet)

Voor het eerst sinds jaren ben ik weer in een museum geweest. Hier mochten geen foto’s gemaakt worden. Ik moest natuurlijk weer even stunten met het alarm door naar een schilderij te wijzen. Ik kwam tot de conclusie dat ik mijn gevoel van schaamte nog niet had verloren . Net als de dag ervoor vloog ook deze dag voorbij. Laat in de middag hadden de twee groepen zich weer samengevoegd en konden we even bijtanken in een leuk restaurantje. Ze hadden nog patat ook dus ik was dolgelukkig, vooral omdat ik hoorde dat men ’s avonds alsnog een poging wilde wagen om een sushitent te vinden.

Ondanks dat ik in de sushitent alleen wat Japans Asahi bier had geproefd en nog een klein beetje groene thee met rode bonen (?) ijs had genuttigd, vond ik het evengoed gezellig. Vooral het stukje dat mensen elkaar begonnen af te lebberen met de stukjes was leuk (of was het toch echt een eetstokjesgevecht? ).

Die avond nog even leuk uitgegaan en tot de conclusie gekomen dat de Duitse vrouw inderdaad dik en lelijk is en dat Duitsers toch echt geen muzieksmaak hebben. Hoewel, diep van binnen ging ik ook helemaal los op Everybody van The Backstreetboys :s. Het duurde niet lang voordat we half lam naar huis dwaalden.

VRIJDAG 2 FEBRUARI
En toen was het alweer vrijdag, het was veel te vroeg en we moesten om elf uur alweer richting het station. Daar heb ik afscheid genomen van de Starbucks (het zal wel weer even duren voordat ik die weer zie) en ben ik richting de trein gelopen. De treinreis duurde wederom ZES EN EEN HALF UUR maar leek sneller te verlopen dan de heenreis. Eenmaal aangekomen op het Centraal Station in Amsterdam moest ik natuurlijk weer constateren dat de trein net voor mijn neus was weggereden, dus zijn we nog even langs de Burger King gegaan voor een heerlijke snack .

Nu ben ik intussen al een heel stuk verder met mijn verhaal maar ik heb nog een foto over. Ik weet niet meer waar ik hem tussen moet proppen maar hij is te vet om niet op mijn blogje te zetten. Wederom weer een stuk Duitse architectuur, ik heb supermooie dingen in Berlijn gezien. De stad zelf was megaschoon (qua straatvuil), ook dat had ik totaal niet verwacht.

Mooi

Mochten er echt mensen zo fanatiek geweest zijn om dit hele verhaal te lezen en zich afvragen waar alle romantiek en hartstocht was dan mogen jullie er wel een keer naar vragen in de kroeg .

Wat altijd een paradepaardje was van ID&T was veranderd in een uitgemelkt, commercieel baggerfeest dat nooit uitverkocht raakte en waar het zelfs twee tickets halen, één betalen was.

Toch lijken ze de goede weg in te slaan. Ze willen weer terug naar hun roots, alles moet kleiner en intiemer (waarom dan toch die Rai he?) en ze willen dat de innovatieve muziek weer de leidraad van de avond is. Dat is me opzich een vrij aardig statement, vooral dat ik sinds Awakenings weet dat ik niks meer te zoeken heb bij die gare hardstyle. Deze style zie je ook niet terug op Innercity, wat je wel terugziet is clus, house, techno, schranz en electro en dat bevalt me wel .

Helaas zijn er toch nog twee nadelen, de Rai en de prijs van het kaartje. Maarliefst vijfig euries. Nu heeft Mano heel toevallig twee tickets gewonnen en laat ik er met mijn positieve instelling maar niet vanuit gaan dat dit komt omdat ze het feest weer niet uitverkocht krijgen (uitverkocht hoeft trouwens sowieso nooit van me, als het maar geen leeg gebeuren is). Dit jaar dus toch maar eens een kijkje nemen op Innercity en op dit fantastische blog (proest proest) zal er na afloop natuurlijk weer een uitgebreid verslag te lezen zijn.

Update:
Zojuist heb ik te horen gekregen dat een klasgenoot van me ook kaarten heeft gewonnen. What are the odds? Ik begin nu toch wel weer te twijfelen. Volgens mij heeft ID&T weer een ontzettend grote stapel kaarten weggegeven aan verschillende instanties om uit te rijken bij prijsvragen. Waarschijnlijk krijgen ze Innercity weer lang niet uitverkocht en dit zou slecht nieuws zijn.

Maar goed, who cares. Als het écht niks is dan wordt het maar weer eens flink zuipen, dat is namelijk ook alweer té lang geleden .

Anyway, toch vond ik dat ik de gok moest wagen. “Vroeger” was ik nog fanatiek bezoeker van hardstyle en oldschool feestjes, maar sinds een jaar of twee kan ik me daar niet meer vermaken. De pitch gaat steeds hoger en de riedeltjes worden steeds voorspelbaarder. Het publiek verandert ook steeds meer. Het lijkt wel of ze steeds jonger worden en iedere keer meer pillen naar binnen werken. Het (check-mij-met-mijn-blote-zweetbuik-tegen-je-aan-jumpen) aso tuig dat ieder jaar naar pauperfeestjes als Qlimax gaat, lijkt wel ieder jaar toe te nemen.

Techno dus, een muziekgenre waar lang niet zoveel over gesproken wordt (tenminste, niet in mijn omgeving). De verhalen die ik hoorde klonken goed. Techno zou relaxtere muziek zijn en en de sfeer zou vele malen beter zijn dan op de gemiddelde beuqparty. Wat ik ook als voordeel zag was de opzet van het feest. Met drieduizend man zat de Westergasfabriek in Amsterdam vol en dat is weer eens wat anders dan 25.000 beuqende beuqers in het Gelredome.

De treinrit verliep voorspoedig. Ook de bus, die ons naar de plaats van bestemming zou brengen was snel gevonden. Rond half twaalf waren we dan ook aangekomen bij een prachtig groen verlichte Westergasfabriek.

Voordeel van de “kleine” locatie was bij het binnenkomen al merkbaar in de vorm van de wachtrij. Die was er namelijk niet . Binnen een minuut of tien stonden we dan ook in de zaal. En wat voor een zaal! Ik keek mijn ogen uit, heerlijk industrieel en daar hadden ze bij het podium rekening mee gehouden. Dit was namelijk in dezelfde stijl opgebouwd. 

De muziek klonk ook heerlijk, ik weet niet eens wie er draaide maar het klonk goed. Eigenlijk is met die zin mijn hele avond wel samengevat. Ik wist nooit wie er draaide, maar alles klonk goed. Techno is totaal anders dan hardstyle, wellicht iets eentoniger maar damn, het was vet. Het bleef boeien. De hele avond vloog voorbij zonder dat ik ook maar één nummer herkende. Hoewel ik dus graag in geuren en kleuren over elke DJ en set zou willen vertellen, het gaat me niet lukken.

Wel kan ik dingen weggeven over de “show”. Die was ook vet. Dikke lasers, het leek wel of ze constant aanstonden maar het verveelde nooit (en ik heb al vele lasershows gezien in mijn leven, maar dit voelde gewoon anders).

Op de terugweg kwamen we er nog achter dat we geen kaartje hadden gekocht. We vroegen ons af of we deze alsnog zouden halen, maar als we dat deden misten we de trein en zaten we dertig minuten op een koud station. We gokten het er dus maar op en zoals ik al verwachtte: nooit komen ze controleren, behalve die ene keer dat je geen kaartje hebt. Het leek goed te gaan, maar twee stationnetjes voordat we thuis waren, kwam de conducteur. Hij matste ons, we mochten er nog uit om een kaartje te halen (met gevolg dat we de trein misten), of we moesten een dikke boete betalen. Omdat ik allang al blij was dat we gematst werden waren we uitgestapt. Na een lekker warm bakkie koffie op het station zou het niet lang duren voordat de volgende trein aankwam.

Eenmaal thuis kon ik met een big smile en terugdenkend aan het feest, gaan slapen. Dat het een mooi feest was stond buiten kijf. Wat er zo goed was? Dat is nog steeds iets dat ik me afvraag. De show was geweldig, maar ik heb al eerder lasers gezien. Het geluid stond hard, maar niet harder dan andere feesten en er was om sommige plekken zelfs wat echo te horen. De muziek zelf klonk lekker, maar soms wat eentonig. En toch was het super, misschien was het de sfeer? Totaal onbekende mensen die gewoon even zin hadden in een gezellig praatje? Ik durf het echt niet te zeggen, de hele avond beleefde ik in een zwaar positieve vibe. Met 100% zekerheid kan ik dus zeggen dat dit één van mijn beste feesten (zo niet dé beste) was van het afgelopen jaar .