Er zijn een stuk of tien verschillende afbeeldingen en de verschillen zijn niet iedere keer hetzelfde. Kortom, je kunt het gerust nog een keer spelen als je klaar bent. Overigens denk ik dat er een aardige tijd is verstreken nadat je de laatste afbeelding hebt voltooid . Klik om te spelen.

Daarnaast is het meer dan een tafel alleen want het zwarte gedeelte dient als opbergruimte, reuze handig voor al je games dus. En alsof dit alles nog niet stoer genoeg is: de controller werk ook écht! Wauw. Check onderstaand filmpje voor wat impressies. In het begin zie je iemand spelen, en later zie je hoe de controller/tafel/opbergkist gemaakt is.

Respect hoor. Ik wil em, ik wil em, ik wil em!

Zoals je op boven en onderstaande afbeelding kunt zien, zijn de mappen alles behalve vlak. Om het bewegen wat makkelijker te maken is er de double jump (als je gesprongen hebt dan kun je in de lucht nog een keer springen) en het meest toffe van het hele spelletje: de haak. Deze haak gebruik ik bijna altijd om me voort te bewegen, als een soort tarzan vlieg ik langs het plafond, niet te stoppen. Ook kun je als een soort Scorpion (voor de Mortal Kombat liefhebbers) je tegenstanders naar je toe trekken om ze vervolgens vol te pompen met lood, of om ze te bewerken met je hamer. Dit is immers extra vernederend voor je tegenstander.

De makers blijven de komende tijd lekker doorknutselen aan dit spel. Er zullen nieuwe mappen komen, nieuwe wapens en vast nog veel meer. Ik heb in ieder geval ook gelezen over een gebruiksvriendelijke mapeditor, en als die eenmaal is uitgebracht worden de mogelijkheden écht eindeloos.

Mocht je je tijdens de kerstvakantie dus vervelen zou dit dus zomaar voor wat uurtjes vermaak kunnen zorgen .

We werden om half twee verwacht voor een speciaal studentenseminar. Een van de organisatoren van de beurs, schrijver voor Power Unlimited en Gamekingspresentator Steven Saunders zou ons het een en ander gaan vertellen. Als verassing zou er nog een groot iemand komen, wie dat was bleef even geheim maar ik kreeg er zin in. Wat ik wel jammer vond was dat de beurs om twaalf uur was begonnen en wij eerst verplicht het seminar moesten bijwonen. Hierdoor konden we pas om kwart voor drie de beursvloer op.

Het seminar zelf viel ten eerste al erg tegen. De grote verassing was een PR mannetje van SEGA Europe die feitelijk een half uur reclame maakte voor The Club. Ik betaalde dus geld voor het seminar om een half uur promopraat van een game aan te horen, best wel bijdehand eigenlijk… Daarna zou Steven gelukkig nog een presentatie houden. Ik heb veel respect voor deze man, zijn stukjes in de Power Unlimited las ik altijd met veel plezier en ook zijn commentaar bij Gamekings was iets waar ik me altijd goed in kon vinden. Ook zijn presentatie viel me echter tegen, het ging over de geschiedenis van games. Dit hebben we op school echter al uitgebreid behandeld dus ik hoorde niets nieuws.

Om kwart voor drie konden we dan eindelijk de beurs op. Wat ik daar aantrof was helaas ook niet om over naar huis te schrijven. Het barstte van de achttienjarige kiddo’s die kwijlend achter de vele “boothbabes” aanliepen. Wanhopige ogen keken de schaars geklede dames aan, smekende blikken gevolgd door de vraag of de dames misschien met de jongens op de foto wilden. Er bekroop mij toch een gevoel van schaamte dat ik hiertussen liep.

Ook bij de goodies belandde ik in een soortgelijke situatie. Een paar schaars geklede dames gooiden de goodies het publiek in. Binnen enkele seconden ontstond er een soort pit met grijpgrage handjes, alsof er brood werd uitgedeeld in Afrika. Te erg.

Je vraagt je misschien af hoe het met het hoofdingredient van de beurs zat: De games zelf! Ik moet zeggen dat dit wel aardig was geregeld, ware het niet dat alle games op dit moment al in de winkel liggen, de exclusiviteit was er dus wel vanaf. Toch vond ik het interessant om een aantal games full HD te aanschouwen, denk aan: Unreal Tournament 3, Kane & Lynch, Mass Effect, Super Mario Galaxy, Zelda, Metroid Prime en Assassin’s Creed. Toch vond ik dit niet dé reden om naar Gameplay te gaan.

Was het echt zo kut dan zul je misschien denken? Nee. Ik ben gewoon een enorme zeiklul. Daarnaast is het me inmiddels wel duidelijk dat ik niet meer bij hun doelgroep hoor (niet iets waar zij iets aan kunnen doen natuurlijk). De Power Unlimited lees ik nooit meer omdat de inhoud de afgelopen jaren hard achteruit is gegaan. Bij Gamekings idemdito, het gaat nauwelijks meer over een game tenzij ze hard voor de camera kunnen zeggen hoe kut het wel niet is. Rebelse taal waar je de jongere generatie meteen mee lokt natuurlijk.

Eigenlijk moet ik de organisatie dus toch complimenten geven. De jeugd vermaakte zich uitstekend, aan mij was het echter niet meer besteed. De muziek daarentegen was ontzettend vet. Helaas stond de beurs niet in het teken van muziek, maar van games…

Inmiddels ben ik weer lekker aan de slag bij mijn bijbaantje en ga ik de vakantie weer iets ondernemender tegemoet. Dit blogje zal dus weer regelmatig worden geupdate.

Om dit niet helemaal op een non-bericht te laten uitkomen wil ik het even hebben over Bloxorz. Je kent ze wel, van die heerlijk simpel maar o-zo-verslavende puzzelspelletjes. nou dit is er weer eentje!

Veel plezier met Bloxorz en laat me even weten hoe ver je komt. Ik loop al redelijk vast bij level negen namelijk .

Toen ik mijn iMac kocht was ik me er van bewust dat het spelen van games tot het verleden behoorde. Ik dacht het nog wel even uit te houden met World of Warcraft, maar inmiddels (of voorlopig, wie zal het zeggen ) ben ik van die verslaving afgekickt. De drang om even een spelletje te spelen op een verloren avond is echter nog niet verdwenen.

Ik zou geen spellen kunnen opnoemen die qua niveau ook maar in de buurt komen van World of Warcraft. Laat staan dat ik alleen moet kijken naar spellen die ook op de iMac draaien. Nu gaat dat dus veranderen. Blizzard levert weinig games, maar de games die ze leveren zijn kwalitatief altijd goud. Daarnaast werkt het ook op de Mac en als laatste punt zijn de systeemeisen ook nooit absurd hoog.

Er komen weer leuke tijden aan. De website bevestigt dat gevoel en bij het zien van de trailer wist ik het zeker: dit gaat een knaller worden.

Wel jammer dat we nog een lange tijd om die knaller moeten wachten. Blizzard levert hun games pas als het goed is. Aangezien gisteren hun eerste bericht over dit spel naar buiten is gekomen gok ik op een release van kerst 2008.

Misschien dat ik aanvoelde dat dit soort hallen steeds zeldzamer werden. Had er in ieder geval nooit op gespeeld en dat vond ik jammer. Erg jammer zelfs aangezien de kans dat dit zou gebeuren met de dag kleiner zou worden. Ik zat er echter naast…

Naast het feit dat ik heel fanatiek bezig ben op mijn stage, hebben ze een arcadekast staan. Je weet wel, met oldschool knopjes en joystickje enzo. Afentoe gaan we er wel eens heen om te spelen. Voornamelijk X-men vs Streetfighter. Lekker beuken tegen je collega’s, wie had dat nou ooit nog gedacht.

Helaas zuig ik wel keihard en word ik vrijwel iedere game ingemaakt. Het blijft echter een vet gevoel om met de helden van één van mijn favoriete cartoons en games, te spelen. Laat dat pak slaag maar komen!

1) Ik speel echt zelden . Een kansloos kereltje heeft het namelijk voor elkaar gekregen om dit binnen 28 uur te doen.

2) Nu mijn doel behaald is, kan ik eindelijk weer eens wat meer aandacht aan dit blogje geven (zoals al vele malen beloofd)… (sorry)…