Na de poolfase zag ik het helemaal zitten. Het oranje shirtje zat al in de koffer, want in Amerika zouden we de halve finale gaan kijken. Niet dus. En wat dacht je van mijn Hyves? Vanmiddag in al mijn fanatisme mijn hele profiel Oranje gepimpt. Ook voor Jan met de korte achternaam.

Maar goed, Guus Hiddink flikt het dus weer. Eerst met Zuid-Korea, toen met Australië en nu weer met Rusland. Er valt gewoon helemaal niets op af te dingen. Wat een aanvallen en wat een stoorzenders voor het Nederlands elftal. Guus Hiddink is een held. Rusland mag het EK wat mij betreft winnen. Alhoewel, het maakt me niet eens meer zoveel uit wie er wint. Als lucky Turkije en Duitsland maar gestopt worden vind ik alles prima .

Doen ze er dan niets tegen, vraag je je misschien af. Nou, wel hoor. Afgelopen maandag heb ik de wet in actie gezien, in de vorm van de Amsterdamse stadswacht! Samen met maatje S. zat ik in de metro. Het was warm, stinkend en vies als altijd. We stopten bij de Wibautstraat en ineens sprong er een zure oude man de metro in. “Jij daar! Kom jij maar eens even mee!” Ik schrok, want de oude zure man wees naar maatje S. Medelevend (en nieuwsgierig) als ik ben, stapte ik ook uit de metro die, terwijl iedereen naar ons keek, vertrok.

Gedachtes spookten door mijn hoofd. Waarom moesten ze maatje S. hebben? Wat had hij fout gedaan? We zijn niet langs een controle geweest. En waarom heeft die oude zure man nog een jongere, nauwelijks nederlandssprekende man naast zich? En wat doet die dikke vrouwelijke collega van hem erbij? Maatje S. moest wel iets heel ergs gedaan hebben waardoor de halve Amsterdamse stadswacht op zijn hielen zat.

Toen kwam de aap uit de mouw. Maatje S. had het puntje van zijn mooie, nette schoen op een van de vieze metrobanken gezet. SCHANDE! Terwijl de oude zure man trillend van opwinding zijn papiertjes uit zijn plakkerige borstzakje pakte, sprak hij de woorden: “Zo, dat wordt dus een proces verbaal jongeman.” Ik wist niet wat ik hoorde, kansloze gasten. De metro is één grote teringbende, maatje S. zijn schoen was denk ik het schoonste object in de hele wagon, en hij krijgt een boete. In plaats van dat ze ’s avonds die metro’s bewaken tegen dat tuig met graffiti, of dat ze iets doen tegen die onruststokers… En wat moeten die twee collega’s er de hele tijd bij? Doen ze dit dagelijks met zn drieën? Het is me in ieder geval weer duidelijk waar de belastingcentjes naartoe gaan.

Tenslotte kwamen er nog twee vragen: “Waarom zat u met uw voet op het bankje” en “Had u toestemming van de bestuurder om uw voet tegen het bankje aan te zetten?” Ik kon mijn lach bijna niet inhouden en wilde nog met de oude zure man in discussie gaan, maar daar was helaas geen tijd meer voor. In de verte zag je namelijk de lichten van een nieuwe aankomende metro. De oude verzuurde man ging weer in positie staan, iets door zijn hurkjes. De metro schoot voorbij en snel werden alle wagonnetjes bekeken, op zoek naar het volgende slachtoffer…

Volgende week heb ik mijn laatste lesweek van dit schooljaar en daarna volgt er nog een weekje van spullen inleveren. Half juni moet alles dan echt achter de rug zijn en is het alweer tijd om de laatste voorbereidingen te treffen voor de reis naar Amerika. Jaaa, over een maandje zit ik in The Big Apple!

Wil ik jullie nu dan alleen achterlaten met weer zo’n gare update van mijn leven? Nee hoor, ik kwam ook nog wat toffe plaatjes tegen die ik even met jullie wil delen. Als je geen gamer bent kun je dit venster overigens meteen sluiten, want alle afbeeldingen zijn gamesgerelateerd .

Lego Portal

Big Daddy loves Manga

Wie is de échte slechterik in Mariogames?

Waar Mario blijft als ie dood gaat.

Meer afbeeldingen via Gamesradar.

Maar, zoals ik Humberto Tan deze week op de radio hoorde zeggen: ‘als er een deur dicht gaat, gaan er altijd andere deuren open’ en dat is ook bij mij het geval. In september ga ik namelijk een half jaar stagelopen bij InsideGamer.

Ik mag lekker meedraaien op de redactie en voor wie wil weten, komen onder andere de volgende werkzaamheden aan bod:
* Nieuwste games spelen en beoordelen
* Impressies schrijven van games in ontwikkeling
* Achtergrondartikelen schrijven
* Videoitems maken
* Nieuws checken bij uitgevers in binnen en buitenland

Als alles mee zit begin ik vanaf volgende week al met wat freelance werk en als ik terug ben uit Amerika zal er weer een nieuwe periode uit mijn leven van start gaan. Ik heb er zin an!

Er zijn overigens nog wel ergere logo’s gemaakt, maar toch…

Hoe lang liep ik al voor schut? Hoeveel mensen zouden het gezien hebben? Zou de vogel mij al geraakt hebben op weg naar het station en zou ik hierdoor de hele treinrit met poep op mijn jas hebben gezeten? Tientallen gedachten vlogen door mijn hoofd. Toen ik thuis kwam en mijn spullen had schoongemaakt, vond ik het tijd worden om de dingen weer even te relativeren. Het bleek allemaal wel mee te vallen en het kan altijd erger.

Ook wel eens gênante dingen meegemaakt dankzij de natuur?

Maar ik vond meer. Wat dacht je bijvoorbeeld van onderstaande vier posters? Simpel en toch erg sterk. Daar houd ik van.

Ik hoop dat dit sterke merk nog jaren zal blijven bestaan en dat de innovaties elkaar maar in rap tempo mogen opvolgen. Zowel met de steentjes als met campagnes .

Maar goed, ik dacht er na mijn stage dus vanaf te zijn maar niets is minder waar. Het is terug, en erger dan ooit! Het gebeurt nu zelfs zo vaak dat ik niets meer durf aan te raken op mijn werk. Wanneer ik door de gang loop, gaat er ruim van tevoren al een belletje rinkelen over die deur in de verte. Als een afgetrainde hond stop ik meteen (na al die schokjes leer je dat jezelf immers wel aan) en open ik met mijn mouw de deur. Iedereen kijkt je natuurlijk weer aan van ‘waar-is-die-nou-weer-mee-bezig’, maar ja dat doen ze natuurlijk ook als ik weer zo’n gekke schrikbeweging maak.

Sommige mensen stoppen hun schoenen gewoon vol met nietjes of punaises, maar dat vind ik ook zo zonde. Hebben jullie nog tips? Of wordt het gewoon tijd dat ik als een echte vent volop die klink pak, terwijl ik iedereen vriendelijk blijf aankijken ?

Eenmaal uit de bioscoop, moest ik een weg zien te vinden naar Amsterdam Centraal. Ik besloot een keer via een andere route te gaan en belandde zo bij de Martelaarsgracht. Wat een hell. Het is me inmiddels duidelijk hoe deze plek aan zijn naam komt. De hele rit ging snel maar eenmaal bij de Martelaarsgracht (de halte vóór Centraal Station notabene) duurde het acht minuten voordat de tram verder kon rijden. Wat een opstopping daar zeg! Tergend traag ging het en ondanks mijn ’sprintje’ sloten de treindeuren zich voor mijn neus. Ik had mezelf voorgenomen nooit meer te gaan rennen, en dit is wederom een reden om me aan het voornemen te houden…

Om deze post overigens toch nog een educatieve lading te geven: ik heb even gezocht hoe de Martelaarsgracht écht aan zijn naam komt, maar niemand weet het. Het is tot vandaag de dag één groot mysterie. Er doen zich vele verhalen de rondte; bijvoorbeeld dat het vroeger een galgenveld is geweest, of dat er een huis heeft gestaan met een uithangbord waarop een martelaar stond afgebeeld. Spooky hoor…