Eerst maar eens beginnen met Providence. We waren hier op 16 augustus en hebben weinig boeiends gedaan in de stad van onder andere de topserie Brotherhood. Het was chillend de stad doorslenteren. Hier en daar wat mooie gebouwen op de foto nemen, een bezoekje brengen aan Star Bucks, en nog wat kleine hebbedingwinkels checken. Weinig noemenswaardig dus en dat terwijl Providence echt wel een mooie stad is. Ik vrees dan ook dat we de afgelopen maanden teveel zijn verwend met al het moois dat Amerika te bieden heeft. Toch was er nog wel iets in het hebbedingwinkeltje dat me is bijgebleven, er hing namelijk een kaart van Amerika die volledig gemaakt was van nummerborden. Iedere staat was weergegeven met het nummerbord van die staat en dat was erg tof gedaan.

Na ons kortstondige bezoek aan Providence zijn we meteen doorgereden naar de volgende ’stad’ waar we ons hotel geboekt hadden. New Haven heette het. Alles verliep wederom heerlijk relaxed en omdat we nog fit genoeg waren, en wel weer eens zin hadden in bier, besloten we het stadje eens flink op zijn kop te zetten. We zijn diverse kroegen afgestruind om uiteindelijk te belanden in een kroeg waar een live band bezig was met optreden. Op iedere tafel stonden kleine emmers gevuld met pinda’s (in schil) dus we waren de hele avond zoet en hebben voor de serveersters heel wat bende achtergelaten om op te ruimen. Toen de zaal een beetje tam leek te worden hebben we Journey maar weer eens aangevraagd. De hele zaal ging weer ouderwets los en we hebben Amerika maar weer eens laten zien dat wij op iedere plek voor een feestje kunnen zorgen.

De dag erna (de 17e) werden we heerlijk ontspannen wakker en zijn we richting Philadelphia gereden. Op de 18e moesten we hier namelijk onze auto inleveren en we wilden het lot niet de kans geven om ons nog te tarten met motorpech ofzo. We zorgden er dus voor dat we al een dag van tevoren in de stad aanwezig waren zodat er niets meer mis kon gaan.

Om bij Philly te komen, moesten we eerst langs New York. Een groot gekkenhuis natuurlijk! Toen we de skyline zagen, vonden we alles nog vet en vlogen de oeh’s en ahh’s weer om de oren. Niet veel later werd het allemaal iets minder genieten. Naarmate we dichterbij de stad kwamen, vermenigvuldigden het aantal wegen zich in rap tempo. Op een gegeven moment zaten er twintig wegen boven en onder ons en reden we met onze Toyota Raw 4 door kurkentrekkers en loopingen! De TomTom trok het ook niet meer, zoveel wegen waren er! Het arme apparaat raakte om de paar seconden compleet van slag. Niet dat we überhaupt iets aan dat ding hadden rondom New York want in het midden van het scherm zag je een grote gele vlek van wegen, dus je zag nog steeds niet waar je moest zijn. Na de dodemansrit zijn we uiteindelijk veilig aangekomen in Philadelphia.

Inmiddels ware we wel even toe aan wat ontspanning. Met een beetje internet, wat gezwem en de fitnesszaal, vulden we onze avond. Tot tien uur, want toen ging de TV aan. Comedy Central zond een nieuwe editie van Roast uit. Ditmaal met Bob Saget, je weet wel, die gast van onder andere America’s Homevideo’s en Full House. Het was een hilarische show en we hebben constant in een deuk gelegen van het lachen. Onze Bob werd met de grond gelijk gemaakt en zulke harde, afzeikende opmerkingen hebben we nog NOOIT op de televisie gehoord. Het was twee uur lang genieten geblazen hoewel die reclames om de tien minuten toch wel irritant werden.

Op 18 augustus hebben we onze trouwe vierwieler teruggebracht en zijn we middels een lange busrit naar onze eindbestemming: New York vertrokken. De reis viel erg mee, hoewel al dat gesjouw met tassen en koffers natuurlijk nooit een pretje is. Wat echter nog veel minder prettig was, was de aankomst bij het hotel. Het schrale ghetto-hotel waar we aan het begin van onze trip ook zaten. We waren er een dag TE VROEG! Wat een drama! Gelukkig was er nog een kamer vrij, maar het kostte ons wel een paar koffers met geld waar we in iedere andere willekeurige stad wel drie dagen van zouden kunnen overnachten. Daarnaast had onze kamer maar één bed, stonk de aircolucht naar pis, trok de wc niet door en zaten we wederom middenin ‘the hood’ inclusief al het gescheld en politiesirenes.

De 19e augustus stond natuurlijk in het teken van Dennis zijn verjaardag. Na een relaxte start kozen we ervoor om nog een laatste keer rond te banjeren op Times Square, een van de meest vette plekken in New York. Ik kon voor een tweede keer een bezoek brengen aan de M&M store en kreeg zo alsnog de ideale gelegenheid om de camera helemaal vol te schieten en filmen met alles wat er te zien was in de winkel. Zoveel M&M spullen moet je gewoon gezien hebben voordat je überhaupt kan geloven dat het bestaat.

De middag vloog voorbij en onze knorrende maagjes gaven aan dat het tijd was voor eten. We bezochten voor een tweede keer het Hard Rock Café in New York om even lekker te eten. Staind kwam ook nog optreden (van I’ts been awhile). Niet dat wij daar anders van werden maar het gaf onze jarige job wel de gelegenheid om op een rode loper te staan. Dennis aarzelde dan ook geen moment en sprong met zijn atletische lichaam over de touwen. Met de snelheid waarop Lucky Luke zijn pistool pakt, pakte ik de camera en schoot ik snel een paar foto’s. Daarna was het speelkwartier voorbij. Tobias en ik gaven Dennis een boek van de Soprano’s voor zijn verjaardag en daarna was het tijd om te gaan eten.

Ik keek er al maanden naar uit om mijn laatste keer in het Hard Rock Café af te sluiten met het beste toetje dat er bestaat. Een Hot Fudge Brownie Sunday. Heerlijk ijs met een brownie, chocoladesaus, noten, slagroom en natuurlijk een kers voor de finishing touch. Het was een 1536 calorieën tellende berg van lekkerheid! Tevens was het het eerste toetje dat ik niet op kon omdat ik tot mijn keel aan toe gevuld was, er kon gewoonweg geen nootje meer bij! Wat was dat lekker zeg!

We sloten Dennis zijn verjaardag af met een feest zoals er bij een verjaardag hoort. We kwamen uit in een tent genaamd Cheapshots. Een tent waar de jarige job gratis mocht drinken en waar we onszelf dankzij een boksbal en een lighthocky tafel prima konden vermaken. Na een tijdje stonden we half aangeschoten met iedereen te babbelen. Mensen uit New York, mensen uit andere delen van Amerika en zelfs Duitsers, het kon ons niets meer schelen. We hebben een ontzettend gezellige avond gehad en volgens mij was dit een perfecte afsluiter voor Dennis zijn verjaardag.

De laatste dag in New York (20 augustus) hebben we het wederom rustig aan gedaan. We probeerden na onze wilde uitgaansavond eens heerlijk uit te slapen, maar dat werd verdomde moeilijk gemaakt in dat klotehotel waar je iedere conversatie in welke kamer dan ook kunt horen. Na een langzame start en een lekker ontbijt besloten Dennis en ik om er nog voor een laatste keer op uit te gaan en een bezoek te brengen aan Central Park. Tobias bleef in het hotel en heeft lopen chillen, hard lopen chillen .

Cental Park was weer schitterend en het eerste dat we tegenkwamen was een of andere relaxte plek met wat hippies en ander vaag volk. Op de achtergrond werd er gitaar gespeeld en zachtjes gezongen. Een hippie ging langs wat oma’s die ook zaten te genieten en vroeg oprecht geïnteresseerd hoe het met de vrouwen ging. Voor een laatste keer waren Dennis en ik getuigen van het feit dat Amerikanen echt een stuk aardiger en geïnteresseerder zijn dan Nederlanders (of het lijkt in ieder geval zo). De hippie was trouwens niet de enige weirdo die er rond liep. Ook zagen we nog Tarzan-achtige zwerver die hem helemaal liep te spacen toen hij door een flesje water naar de zon keek. We besloten dan ook om een rondje te maken door het park en uiteindelijk weer op deze gezellige plek te eindigen. Toen we terugkwamen hebben we nogmaals genoten van de mensen en zijn we op weg gegaan naar een plek om te eten.

Uiteindelijk hebben we (Tobias was er weer bij) de dag afgesloten met een pizza bij Roberta’s, een plek waar we al eerder zijn geweest. De avond werd ook weer relaxed afgesloten met wat internet en tv. Voor de laatste keer keken we naar Adult Swim, een soort Cartoon Network maar dan met tekenfilms voor volwassenen. Denk aan series als Family Guy, Robot Chicken, Aqua Teen Hunger Force en Boondocks (hopelijk doet het een belletje rinkelen bij de jongere mensen, en anders maakt het ook niet uit eigenlijk ).

En nu? Nu ben ik speciaal voor jullie bezig met dit laatste bericht, terwijl er eigenlijk geen tijd meer voor is. Toch wil ik het in stijl afsluiten dus informeer ik jullie nog even wat er ons vandaag te wachten staat. Zometeen gaan we heerlijk ontbijten, en de rest van deze uberlange dag moeten we rondhangen op het vliegveld. Om elf uur ’s ochtends moeten we namelijk het hotel uit, en om elf uur ’s avonds gaat het vliegtuig pas. Met koffers door de Big Apple lijkt ons ook geen optie dus vandaag wordt het wederom heerlijk chillen, relaxen en mensen kijken.

Het was me een waar genoegen om de berichten te schrijven en om jullie reacties te lezen.

Groetjes Piet

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Het begon al toen we in de file stonden naar Chicago. De skyline was groots, heel groots, en het ene hoge gebouw werd binnen no-time overtroffen door het andere nog hogere gebouw. Toen we onze auto eindelijk wisten te parkeren en ons oude record van 22 dollar parkeergeld wisten te verbreken, konden we echt van de stad gaan genieten. Nieuwe en oude architectuur wisselden elkaar dikwijls af en in tegenstelling tot New York heeft Chicago wél brede wandelpaden en genoeg groen ter afwisseling van al die kolossale gebouwen.

Tussen de gebouwen stond er trouwens een heftig windje. De slogan van Chicago: ‘Windy City’ werd dan ook duidelijk eer aan gedaan. Op de toch wel warme dag was zo’n verkoelend windje namelijk heerlijk fris. Naja… soms was ie niet altijd even fris .

Op de pier was het net als in de stad genieten geblazen. Dankzij de stralende zon kregen we een prachtig uitzicht over de stad. Daarnaast was de sfeer ook erg goed. Veel mensen die net als ons zichtbaar genoten van het mooie weer, de prachtige stad en het wonderschone uitzicht over het water.

Nadat we onze buikjes weer heerlijk vol hadden gegeten bij Tobias zijn favoriete pizzaria (dubbele bodem in een overheelijk met kaas gevulde pizza), was het alweer tijd om afscheid te nemen van Chicago. Maar voordat we deze toffe stad voorgoed de rug toe zouden keren, moesten we nog een bezoekje brengen aan de Buckingham Fountain. Een fontein die maar liefst 1,5 miljoen liter water gebruikt maar die bij jullie waarschijnlijk beter bekend is als de fontein uit de topserie Married with Children.

Toen we eenmaal wegreden en de skyline achter ons lieten, werden we opgeschrikt door een ontzettend luid geknal. Er was iets mis met de auto! We keken elkaar angstig aan… Wat kon het zijn? We reden niet over een hobbel of iets dergelijks maar de keiharde knallen bleven onvermoeid doorgaan. Hadden we een klapband? Lag de hele uitlaat er af? Toen we achter ons keken, zagen we dat er vuurwerk werd afgeschoten bij een groot honkbalstadion waar we net langs reden. We waren ons half dood geschrokken en we waren niet de enigen. Rond om ons op de weg zagen we diverse vrouwen in auto’s met een angstig gezicht en de hand op hun hart .

De dag er na zouden we op weg gaan naar Detroit, maar niet voordat we een ander beroemd fenomeen uit een tv-serie gechecked hadden. Ik heb het hier over het Joliet Prison, beter bekend als het Fox River State Penitentiary uit Prison Break. Helaas was het gebouw compleet verlaten. Er was niemand die ik om een eventuele rondleiding kon smeken (tot groot genoegen van de andere twee jongens), dus bleef het bij het fotograferen van de buitenkant van het gebouw. Desalniettemin was het erg vet om even te kijken bij het gebouw van mijn favoriete serie ooit, tenminste: het eerste seizoen dan.

Nadat we meer dan de helft van de dag kwijt waren aan het reizen naar Detroit en het regelen van wat huurzaken met onze auto, kwamen we eindelijk aan in het centrum van Detroit. ‘Put your hands up for Detroit’ dacht ik de hele tijd, maar er was niets te zien waarvoor ik mijn handen omhoog wilde doen. Detroit leek een treurig geval. Tobias gooide er meteen de term ‘oostbloktaffarelen’ tegenaan en dat zegt genoeg lijkt me. Koppig als we waren wilden we tóch nog iets dieper in het centrum rijden om vervolgens door te scheuren naar de volgende stad. Dieper in het centrum pakte Detroit uiteindelijk nog uit tot mooie, levende stad. We wilden de auto ergens parkeren maar door een of andere honkbal/basketbal/football-wedstrijd, bleek parkeren onder de 25 dollar onmogelijk. Uiteindelijk zijn we dus toch maar doorgereden naar Canada. Canada, het land waar de miles veranderen in kilometers, de gallons in liters en … enfin dat wisten jullie natuurlijk al dankzij een van mijn informatieve eerdere berichten .

In Canada eindigden we in de stad London. Altijd leuk, want nu kan ik lekker opscheppen dat ik ook in London heb gereden. We hebben de nodige flesjes bier achterover geslagen en een ontzettend toffe avond gehad. De vrouwen waren na al die hillbillie-steden eindelijk weer eens het aankijken waard, en zoals gewoonlijk smaakte het bier weer goddelijk. Het beste was echter de muziek. Er was een coverband bezig die hits van de Rolling Stones en U2 speelde maar toen de Golden Earring met Radar Love werd ingezet, ging ons hart sneller kloppen van vaderlandse trots. Ook liep er nog een kerel rond in het shirt van het Nederlands elftal. We lieten hem ons even aanraken en gaven hem de kans om met ons te praten zodat ook hij een avond had om nooit te vergeten.

Nadat we vanochtend heerlijk hebben kunnen uitslapen, zijn we richting de Niagara Falls gereden. Iets dat je eigenlijk wel even moet zien als je in de buurt bent. Het weer in Canada was wederom waardeloos maar we lieten ons niet stoppen door die regen. Uiteindelijk zaten we met zeiknatte kleding te genieten van het uitzicht van de watervallen. Dit is overigens de eerste (en waarschijnlijk de laatste) foto die ik heb bewerkt in photoshop. Het was in werkelijkheid nog tien keer donkerder door het slechte weer.

Na deze vrolijke en zeiknatte dag zijn we richting Toronto gereden en daar zitten we op dit moment nog steeds. Ik weet niet in hoeverre jullie het hebben meegekregen, maar er zijn vannacht vele ontploffingen geweest in een of andere fabriek. Duizenden mensen zouden al zijn gevlucht. Als jullie dachten dat we veilig aan de andere kant van de stad zitten dan moet ik jullie ook teleurstellen. Meer dan een straat zit er namelijk niet tussen. Desondanks merken we helemaal niets van dit drama en vluchtende mensen dus jullie hoeven je geen zorgen te maken. Het is hier nonstop op het nieuws en voor zover bekend, is alles onder controle.

Anyway, het is tijd voor m’n nachtrust. Binnenkort kunnen jullie meer lezen over Canada en weten jullie welke grappen de borderpatrol dit keer voor ons in petto had.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Voordat we waren aangekomen hadden we nog wat suggesties gekregen. Tips als het bezoeken van: mooie stranden, een Chinese tuin, plekjes voor spectaculaire uitzichten, een park met de mountainbike en wat toffe dingen die sowieso al te duur voor ons waren. Tijdens de rit naar Vancouver pakten donkere wolken zich boven ons samen. Bij aankomst was het weer waardeloos. De dikke wolken en regen smeten vrijwel alle suggesties die we vooraf kregen in het water. Wat een afknapper!

We wilden niet dat ons bezoek voor niets was dus gingen we net zo lang zoeken tot we iets leuks tegenkwamen. We parkeerden de auto langs de weg, en prompt liep Tobias vier meter van de auto tegen een verkeersbord aan dat op de weg lag. Wat dat bord daar deed wisten we niet, en aangezien wij van schone straten houden ging dat bord in de pocket en hadden we ons eerste souveniertje uit Canada al te pakken .

Langzaam begon het steeds een tikje meer op te klaren. Zonnig zou het nooit worden, maar toen de regen stopte, kozen we ervoor om toch maar even te kijken bij Stanley Park. Eindelijk kregen we het gevoel dat ons bezoek weldegelijk de moeite waard zou kunnen worden! Niet ver van Stanley Park lag een groot meer waar watervliegtuigjes af en aan vlogen. Het was erg vet om te te zien hoe ze op het water landden. De bergen met vele huisjes op de achtergrond zorgden daarbij ook nog eens voor nét dat beetje extra.

Na het zien van al dit moois, liepen we nog even rondje door wat winkelstraten. We kwamen heel wat leuke dingen tegen, zoals een Nederlands pannenkoekenhuis! Helaas was het gesloten dus konden we er niet gaan eten. Ook kwamen we een zwerver tegen die lag te slapen. Een meeuw at ondertussen zijn laatste restjes eten op.

Er waren ook minder leuke dingen. Dat een grote, zakelijke stad als Vancouver nog steeds van dat soort crappe toko’s met Comic Sans logo’s huisvest, kon ik maar moeilijk verkroppen…

Na een hap bij de lokale Turk moesten we er alweer vandoor. Het was dan ook bijzonder spijtig dat we tijdens het wegrijden nog door wat hippe straten reden. Op zich hadden we er nog wel een tijdje willen blijven, maar helaas moeten we de komende twee en een halve week nog iets van 8000 kilometer afleggen. We willen daarnaast nog wel het een en ander zien, dus het wordt de komende tijd kilometers vreten tot we er bij neervallen.

Ondertussen reden we nog een aardig stuk door Canada om wat te genieten van de bergen en de natuur. Iedere keer dat we weer bergen zien, raken we onder de indruk. We begonnen in Gatlinburg met bergen en donkergroen gekleurde bomen. Toen kwam daar de Apache Trail in Phoenix met kale zandkleurige bergen en wat kaktussen. Daarna de schitterend rode bergen in Sedona met hier en daar wat mooi groens. In Canada waren de bergen bedekt met mooie volle groengekleurde bomen. Wat deze tocht voor het ‘WOW-moment’ zorgde waren de wolken. Je kon ze haast aanraken! Van veraf leek het alsof er een warme witte deken over de bergen lag, van dichtbij deed het me denken aan woeste golven die tegen de bergen aanklotsten. Het was werkelijk adembenemend, en net zoals vele plekken tijdens onze trip: eigenlijk niet met camera vast te leggen.

Niet veel later reden we op hoger gelegen wegen en vielen er wat gaten in het wolkendek. Omdat de zon onder ging, zorgde dit nog eens voor een onbeschrijfbare oranje gloed. We wisten werkelijk niet meer wat we zagen en reden met een grote smile verder door Canada, om uiteindelijk weer bij de grens met Amerika te belanden. Daar verdween de glimlach helaas snel van onze gezichten. Zo makkelijk als we vanuit de USA naar Canada reden, zo moeilijk was het om terug te komen. De borderpatrol wilde namelijk onze vliegtickets zien, en aangezien we alles digitaal hebben gedaan (ow heerlijk die techniek van tegenwoordig), hadden we geen ticket. De man was daar weinig content mee en vroeg waar we precies heen reden, maar ook dat wisten we natuurlijk niet! De man toonde maar weinig sympathie toen we over de roadtrip vertelden, en het leek hem beter als we de auto parkeerden zodat ze hem helemaal ondersteboven konden keren, op zoek naar eventuele ‘weapons of mass destruction’ ;o.

Wij maakten ons totaal niet druk want we hebben helemaal niets verkeerd gedaan. Terwijl wat kerels bezig waren om onze auto te doorzoeken, kregen wij binnen een vragenvuur van jewelste over ons heen. Waar we vandaan kwamen, op school zaten, wat we in Amerika deden, hoe we aan het geld kwamen, etcetera etcetera. Even later kwamen de heren echter terug met… het verkeersbord uit Canada. Au. Nu begon het toch wel een tikkie ongemakkelijk te worden. Ondertussen stond er een man of vier van de doane om ons heen. Ze wilden weten wie van ons het bord had meegenomen. Tobias deed zijn verhaal, maar de heren leken ons niet te geloven. De man met leren handschoenen en het verkeersbord in de hand vertelde dat er in Canada een boete van 10.000 dollar op het jatten van verkeersborden staat. Ondertussen maakten mijn hersenen overuren om te bedenken hoe we ons uit deze benarde situatie zouden kunnen redden. Tobias vertelde dat we dat niet wisten en dat we het bord meteen weg zouden gooien. De man raadde ons dat ten zeerste af, want op vervuiling zou een nog veel hogere boete staan. Toen viel het kwartje. De heren hadden waarschijnlijk een saai avondje en wilden even een lolletje. Nou die hebben ze gehad, en wij ook wel eigenlijk . Uiteindelijk kwamen we aan in een of ander vaag stadje waar we nog even een kroegje hebben bezocht om onszelf te trakteren op wat heerlijk goudgeel sap.

DAG 2
De dag erna vervolgden we onze weg richting Yellowstone Park. Het was weer een mooie rit door de bergen, zonde dat er bosbranden waren in het schitterende gebied. Overal zag je plekken met rook en dat was echt niet tof.

Wat trouwens ook niet tof was, was het lichtje op ons dashboard dat al enige dagen brandde. De druk van de banden was niet goed verdeeld, dus dit moest even gefixed worden door een garage. Naast het lampje van de luchtdruk brandde er de afgelopen 4000 kilometer nog een ander lampje. De olie moest namelijk worden ververst, maar omdat wij het niet willen betalen (we huren de auto immers), en omdat we te lui en arm waren om Alamo (de verhuurder) te bellen, hebben we er tot dusver niets aan gedaan. Ik besloot de vrouw die ons hielp toch maar eens te vragen of het normaal is dat wij dit zelf regelen of dat het Alamo dit moest doen. Ze dacht het laatste, maar ging meteen voor ons met Alamo bellen. We mochten koffie en popcorn pakken terwijl de monteur bezig was met de bandenspanning. Uiteindelijk zat ik met iemand van Alamo aan de lijn, en we mochten zelfs een nieuwe auto uitzoeken! Helaas waren er bij de dichtstbijzijnde Alamo (die toch een heel eind weg was) geen auto’s die zo goed waren als die van ons, dus we mochten de olie laten vervangen en we krijgen het geld vergoed. Weer een probleem uit de wereld, en allemaal dankzij de superaardige vrouw van de Les Schwab Tires! Het was weer ongelooflijk hoe goed men ons hielp zonder dat wij ook maar iets hoefden te betalen. Ik kan er nog steeds niet bij…

Blij als we waren reden we weer verder. We namen een kleine pauze in het stadje Spokane. We liepen even rond en gingen een atelier in. Daar zaten twee gasten die ons een kleine rondleiding gaven en vertelden over alle kunstenaars waarvan er werk stond. Ook waren ze oprecht geinteresseerd in onze trip, dus het liep weer uit op een interessant gesprek met een stel Amerikanen. Verderop in Spokane kwamen we wederom iets Hollands tegen. Ditmaal een koffiehuisje. Dennis en ik, koffiedrinkers bij het leven, moesten natuurlijk even op de foto bij de Dutch Bros Coffee

Na de sightseeing in Spokane reden we verder naar het stadje Kellog (jaja, klinkt bijna net zo vet als Lutjebroek) om iets te eten. Wat we daar zagen was allerminst prettig voor het oog en je eetlust. We kregen de meest lelijke, vatsige, onverzorgde, moddervette! (roept Dennis enthousiast tussendoor) vrouw die ons van eten voorzag. Er is geen woord van overdreven. Ik probeerde een foto te maken met m’n mobieltje, maar die foto was gewoon te groot om te openen. Het was echt niet grappig meer! En het erge was nog dat ze bedrijfskleding aan had dat bestond uit een HEEL KORT broekje. Ow my… ik moet nu echt stoppen. Die beelden… horror! Maar goed, ze was wel heel aardig verder en we hebben lekker gegeten .

Met het eten achter de kiezen, reden we wederom verder naar een of ander stadje in de middle of nowhere. We hebben langs de bergen nog één stop gemaakt. Er stroomde een klein riviertje met water dat je gewoon kon drinken, zo schoon. Daarnaast wisten we onszelf toch weer een ruim half uur te vermaken met het gooien van kiezelstenen in de ‘rivier’.

Na ons dagelijkse pleziertje kregen we dorst en stopten we in niemandsland om een hotel te pakken, een biertje te scoren en om te kijken of we konden communiceren met de lokale bevolking. Hieronder een korte samenvatting van de conversatie in het kroegje waar zo’n vijftien mensen aanwezig waren, varierend van een jaar of dertig tot zestig:

Wij: Hi there.
Vage hillbilly: Hi, mmmm, we don’t know you.
Wij: Yeah, thats possible… We’re from Amsterdam.
Vage hillbilly: What? Amsterdam? Hehe? Am-ster-dam? O my…
Vage hillbilly: O MY! AMSTERDAM? WHAT THE?
Vage hillbilly: FUCK! GUYS! GUYS! COME HERE FAST! PEOPLE FROM AMSTERDAM! O MY! JEZUS!
Vage hillbilly: HAHA! Holy fuck guys? What the fuck are you doing HERE?!

Meteen haalden ze bier voor ons en werden we welkom geheten als ware artiesten. We babbelden vrolijk verder met al die mensen die waarschijnlijk nog nooit iemand buiten het dorpje hadden ontmoet. Tijdens het observeren zagen we dat het volk kon opscheppen wanneer er een iemand de titel van een liedje wist dat voor de radio kwam, en wanneer de rest dit niet wist. Ik ben er 100% zeker van dat niemand in die hele tent de titel uberhaubt zou kunnen spellen, en dat maakte de hele situatie alleen maar grappiger.

Al met al waren ook deze mensen weer ontzettend aardig. Na de standaard praatjes over wiet en al die zooi kregen we nog wat vette tips voor Yellowstone Park. Of die adviezen ons ten goede zijn gekomen, en of we dus inderdaad weer wat toffe dingen hebben gezien in het park horen jullie snel.

Ow ja, de jongens wilden persé dat ik iets vertelde over de mustangs die we onderweg gezien hebben (wilde paarden). En Dennis heeft een Eland gezien, zijn oogjes fonkelen nog na, dus bij deze: jullie zijn weer helemaal op de hoogte!

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Na het genieten van de natuur, zijn we iets gaan eten in het kleine stadje Flagstaff. Het was erg gezellig, ik kan er lang of kort over praten en kies in dit geval voor het laatste. Ik denk namelijk dat jullie best nieuwsgierig zijn naar onze indruk van de Grand Canyon en Las Vegas, dus ik zal jullie niet langer laten wachten.

De Grand Canyon was indrukwekkend en als je in de buurt bent, moet je er echt heen. Toch had het niet zo’n impact op me als ik vooraf dacht. Waarschijnlijk valt dit te wijten aan de Apache Trail en Sedona omdat we daar al prachtige natuur hebben gezien. De Canyon was natuurlijk wel honderden keren groter, maar ook dat zie ik als minpunt. We moesten entree betalen en kregen meteen een pas voor zeven dagen. Het is onmogelijk om alle vette plekjes in een dag te zien en wegens tijdgebrek hebben we uiteindelijk maar één ‘viewpoint’ (van de vele) kunnen checken.

Toch zal de Grand Canyon me altijd bijblijven. Omdat het klimmen ons zo goed af ging in Sedona, probeerden we ook naar een unieke plek in de Canyon te klimmen. Na enige moeite stonden we op een uitstekende rots met niets anders dan afgrond onder ons. Er moest natuurlijk een foto gemaakt worden maar niemand van ons stond echt prettig. Hoewel ik totaal geen last van hoogtevrees heb, begonnen toch al mijn alarmbellen te rinkelen toen ik één meter van een diepe afgrond stond. Mijn overlevingsinstinct werkt dus duidelijk nog steeds op volle toeren .

Nadat we weer wat leuke kiekjes hadden gemaakt, vervolgden we onze reis naar Vegas. Die reis zou nog zo’n zes uur duren en we kwamen dus pas in de avond aan. De skyline die we vanuit de auto zagen was ontzettend mooi en we besloten dan ook om na het boeken van het hotel meteen de oude strip te verkennen (dit kun je zien als het begin van Las Vegas, allemaal erg vet maar iets minder spectaculair dan de moderne casino’s). Het was de perfecte manier om alvast te proeven aan het gokleven op de ‘echte’ strip.

Die avond hebben we al heel wat vaag volk gezien maar het meest uit het oog sprongen nog wel de vele vieze oude vrouwtjes achter de gokkasten. Totaal ander publiek dan dat ik had verwacht. Natuurlijk waren er ook nog wel wat vagere mensen. Wat te denken van een neger die zichzelf Q noemde. Bij het voorstellen vertelde hij waar Q voor stond. Het begon met Quality en er volgden nog een stuk of tien andere superlatieven die met een Q begonnen. Tevens gaf hij ons nog een goeie tip om vrouwen te husselen. Gewoon even wat coke regelen, en dan lukt alles. Hoewel we allen ontzettend blij waren met zijn adviezen hebben we het maar gelaten voor wat het was.

De adviezen van Q werden overigens lang niet door iedereen genegeerd. We hebben een hoop vage vercrackte mensen gezien. Er was bijvoorbeeld een gast helemaal van het padje af. Langs de straten stonden spiegels, en iedere keer als hij zichzelf in de spiegel zat begon ie helemaal te flippen en te schelden dat die gast moest stoppen met achtervolgen. Ubergrappig!

Dag twee in Las Vegas was de dag dat we los gingen. We begonnen rustig en sliepen heerlijk uit. Daarna volgde er een wandeltocht van een uur richting de casino’s. Een uur lopen is op zich geen ramp, maar toen we zagen dat het veertig graden was, hakte het er wel even goed in. Toen we eenmaal waren aangekomen, konden we met zijn drieën constateren dat Vegas echt erg vet is maar dat het overdag eigenlijk hetzelfde is als wanneer je vuurwerk overdag afsteekt. Het knalt wel, maar het ziet er lang niet zo vet uit als in het donker. Om acht uur ’s avonds hadden we het einde van de strip bereikt en konden we aan de terugweg beginnen. Het was inmiddels donker geworden en dat was de garantie voor een vette nacht.

Wederom zagen we weer ontzettend veel vieze oude vrouwtjes bij de gokmachines. Ook de serveersters bereikten vaak de 50+ leeftijd. Niets mis mee, behalve wanneer ze zich kleden als sletjes van achttien en vol zitten met botox en siliconen. En dat was hier natuurlijk het geval. Ook stonden er om de twee meter straat allemaal Mexicanen te klappen met entreekaartjes voor diverse clubs. Ontzettend irritant. Naast al dit lelijks was er gelukkig ook veel moois te zien in de vorm van de casino’s. Vlak alle mooie vrouwen echter ook niet uit trouwens. Helaas toonden ze meer interesse in de flappen van oude mannetjes dan in ons.

Uiteindelijk kwamen we om half drie aan in het laatste casino en een kwartier later werd mijn laatste dollar gulzig opgegeten door de gokautomaat. Daarna begon de tocht van een uurtje, terug naar het hotel. Inmiddels hadden we ruim vijfentwintig kilometer gelopen en mijn voeten zitten dan ook onder de blaren. Toch was dit alles het meer dan waard. Vegas is op vele gebieden zo nep als het maar kan, maar dat doet er niet eens toe. Het is een stad waar je gewoon geweest moet zijn!

Na Las Vegas zouden we op weg gaan naar San Diego. Na een kleine zeven uur reizen kwamen we eindelijk aan maar er bleek een wereldwijd comicevenement aan de gang. Alle hotels in een straal van 250 kilometer waren vol, of veel te duur. Met pijn in ons hard besloten we om maar door te rijden naar Los Angeles. Ook daar waren ontzettend veel hotels vol of te duur, maar na middernacht hadden we dan toch iets gevonden. Tobias zal jullie binnenkort informeren over de stad van Hollywood, Universal Studio’s, diverse stranden en de (als we de verhalen mogen geloven) ontzettend nare mensen. Binnenkort meer!

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Daarna zijn we echter de ‘riverwalk’ gaan lopen. Onder (of tussen, hoe je het wilt) de wegen van San Antonio, loopt een riviertje. Naast de rivier, een niveau onder het straatniveau, lopen prachtig vormgegeven paden. Van een drukke normale stad in Amerika, begeef je je binnen enkele tellen in een bijna sprookjesachtige wereld. De knusse cafés en restaurants maakten het naar mijn mening iets te druk, maar ach, zo hoefde ik niet zover te lopen voor mijn margarita’s . Anyway, ik zei dat ik weinig tijd had, dus ik laat de foto’s dit keer maar eens hun werk doen.

Na het bezoeken van San Antonio, zijn we onze trip gaan vervolgen richting El Paso. Deze rit zal ik nooit meer vergeten. De kale bergen met voornamelijk rots en zand, zagen er naar mijn mening veel mooier uit dan de vol begroeide bergen in Gatlinburg. Alhoewel, ze hadden beiden hun charmes. Wat deze rit echter onvergeetelijk maakte waren de prachtige uitzichten in diverse valleien en de ondergaande zon die af en toe nog tussen de bergen door een knipoog gaf. Naast wat minder geslaagde foto’s bij een picknickplaats zijn alle andere foto’s mislukt.

Foto’s maken vanuit een rijdende auto is sowieso lastig, maar het wordt vrijwel onmogelijk als de ramen onder de uit elkaar gespatte insecten zitten. Sorry dus dat ik niet meer kan showen, maar nogmaals: het was onvergetelijk!

Aangezien het zwembad voor onvoldoende verkoeling zorgde, vonden we dat het weer eens tijd werd om wat koude biertjes in te slaan. Dit ter voorbereiding op een heerlijk avondje uit. De slogan van Austin is immers The Live Music Capital of the World, en dat moesten de roadtrippers natuurlijk zelf meemaken.

Terwijl het bier als water werd opgedronken, was het ‘echte’ water nergens te bekennen. De kraan perste zijn laatste druppels eruit en ook het toilet had er geen kracht meer voor om nog door te spoelen. Een waterprobleempje dus, kan gebeuren. Nadat we de roomservice hadden gebeld, kregen we te horen dat er een waterleiding was gesprongen en dat het hele gebied zonder water zat. Het zou binnen een uur zijn opgelost. We lieten onze avond hier niet door verpesten en bleven gezellig kaarten en drinken.

De periodes op het toilet volgden elkaar in rap tempo op en na een uur was er nog steeds geen water. IJdel als we zijn moest het haar nog gedaan worden en moesten onze tandjes nog worden gepoetst, iets dat niet zo makkelijk gaat zonder water. De enige oplossing was om nog maar even in het hotel te blijven totdat de storing was opgelost. Na nog een uur wachten kwam er nog steeds niets uit de kraan en de WC begon aardig te stinken. We hebben uiteindelijk wat gesmolten ijsblokjes gebruikt en zijn half lam de stad in gegaan.

We kunnen mededelen dat de slogan van Austin niet meer dan terecht is. Wat een vette avond! We liepen door 6th Street dat was ingedeeld in verschillende gebieden. Er was voor ieder wat wils. Rock, House, Techno en natuurlijk Live muziek waren maar een paar van de keuzes die we konden maken. Aangezien onze smaken op het gebied van muziek nogal verschillen, hebben we het neutraal gehouden. We hebben eerst wat live-tentjes bezocht en op het einde zijn we nog een kroeg ingegaan met de naam Emo’s. Totaal niet mijn stijl muziek, maar ik had zoveel bier in mijn mik dat het me niet meer kon schelen. Uiteindelijk bleek het feest daar al afgelopen maar ondanks dat hebben we een fantastische avond gehad. Er waren eindelijk weer eens ONTZETTEND lekkere dames, iets waar we (of in ieder geval ik) na al die hillbillies in Gatlinburg, Nashville en Memphis wel eens naar verlangden. Het mooiste was echter de bierprijs. Soms hadden we een groot, koud glas bier voor maar 1 dollar! Fantastisch!

Eenmaal terug in ons hotel merkten we dat er nog steeds geen water was. De lol begon er wel een beetje vanaf te gaan. Maar goed, niet mekkeren. We hadden een toffe avond. De ochtend die erop volgde zou er vast wel weer water zijn. Een heel gebied voor meer dan twaalf uur (onaangekondigd) zonder water laten zitten zou niemand in zijn hoofd halen. Toch werden we wakker zonder water en dat is niet leuk als je een kater hebt en ontzettend veel zin hebt in dat heerlijke spul uit de kraan. Tijdens het ontbijt gingen we verhaal halen bij de eigenaar van het hotel. Het bleek dat men de waterleiding had gemaakt maar dat deze toen ergens anders weer was gebarsten. Dat hadden ze ook weer gefixed en toen barstte de leiding wederom ergens anders.

Om elf uur in de ochtend was er nog steeds geen water dus we konden nog niet de stad in. Het was zo warm dat we erg graag wilden douchen. We doken maar weer het zwembad in en konden niets anders doen dan hopen dat het probleem zo snel mogelijk werd opgelost. In de middag was er dan eindelijk water. Bruin vies water. En nu, op het moment van schrijven (23:45 uur) is het water nog steeds niet drinkbaar. Wel was het goed genoeg om te douchen.

Dan over Austin vanmiddag. We wilden de stad namelijk ook graag in het daglicht zien. Het viel ons meteen op dat Austin het echt moet hebben van het waanzinnige nachtleven. Ondanks dat hebben we genoeg mooie gebouwen gezien, check de foto’s maar eens… (de fotosectie zelf updaten we iets later)

Nadat we het centrum van de hoofdstad van Texas hadden verkend, werd het tijd om iets te eten. We gingen naar The Spaghetti Warehouse, een erg sfeervol restaurantje in een pand dat vroeger diende als fabriek. Voor het eerst tijdens de hele trip heb ik mijn buik meer dan rond gegeten. Ik zat echt nokkievol.

Nou dat was hem weer voor vandaag. Ik duik mijn bedje weer in. Dennis slaapt al want hij was helemaal uitgeput van het plakken in zijn plakboek. Ik kan jullie mededelen dat het eerste rolletje plakband er al doorheen is gegaan, dus dat gaat een leuk boekje worden .

Laters!

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Laat ik het eens hebben over mijn meest positieve ervaring van de afgelopen weken. We besloten namelijk, voordat we naar Memphis gingen, een bezoekje te brengen aan het gastgezin van Tobias. Hij heeft enkele jaren geleden voor een half jaar op school gezeten in Amerika en dat gastgezin heeft hem onderdak geboden. Toen de deur open ging, maakte ik kennis met ontzettend aardige familie. We mochten meteen naar binnen en we kregen direct een rondleiding door hun dorpje: Olive Branch. Daarna hebben ze ons getrakteerd bij Sonic; een soort afhaalsnackbar. Nadat het eten op was zijn we langs een andere familie gereden en daar gewoon op bezoek gegaan. Natuurlijk werden we weer bestookt met honderden vragen en werd zelfs Dance Dance Revolution van zolder gehaald. Bij dit spelletje moet je dansen op een mat. De computer zegt wat je moet doen, en als je het goed doet scoor je punten. Ik faalde natuurlijk grandioos, maar dat konden jullie ook wel raden . Na dit gezellige avondje keerden we weer terug naar het huis van de familie Hurley.

We kregen voor die avond een slaapplek aangeboden waar we dankbaar gebruik van maakten. Een hele verdieping werd zonder problemen aan ons afgestaan, en dat was heel wat want het was een ontzettend groot huis. De volgende ochtend werden we heerlijk uitgeslapen wakker en kregen we van de vrouw des huizes een verrukkelijk ontbijt voorgeschoteld. Eindelijk een ei! Als je eens wist hoe blij ik hier mee was. Na het eten mochten we even tv kijken. Niets speciaals, zou in eerste instantie denken, maar dat veranderde toen ik de tv zag. Dat ding was maarliefst 61 inch en het leek wel een kleine thuisbioscoop. Omdat we niet de gehele middag voor de tv wilden hangen, leek het Tobias leuk om Scott op te zoeken. Scott is de zoon van het gastgezin en hij zit op de Oxford Universiteit van Mississippi.

In de avond gingen we met Scott mee naar zijn vrienden. Het was ontzettend gezellig en ik heb weer heel wat leuke bierspelletjes geleerd. Hoewel ik me had voorgenomen om bijna niks te drinken, werd het tegenovergestelde waarheid. Dit was de zwaarste drinkavond tot nu toe en de ochtend die hierop zou volgen zou een ware uitdaging worden. Er stond een bezoek aan de kerk gepland. Met de grootste nadorst die ik ooit in mijn leven heb gevoeld, stond ik in de kerk. Het was totaal anders dan bij ons in Nederland. Het was een leeg sfeerloos hok als je onze kerken met al het glas in lood in je achterhoofd hebt. Ik kreeg meer het gevoel van een grote garage dan van een kerk. Desalniettemin was ook dit weer een ervaring die ik niet had willen missen.

Nadat we weer ‘thuis’ waren, bakte vader Tom wat lekkere hamburgers voor ons. Met een volle maag konden we zo eindelijk eens langs Memphis. Onze eerste stop was het Graceland van Elvis Presley. Er viel weinig te zien want alles was aardig goed afgeschermd. Niemand had zin om veel geld te betalen om naar binnen te mogen, dus het bleef bij wat foto’s van voor het hek en de muur. Er staat namelijk een muur om het grote stuk land heen die helemaal is ondergekalkt door fans.

Uiteindelijk kwamen we dus in de hoofdstraat van Memphis aan. We konden er echter maar een uurtje blijven omdat we per ongeluk in een parkeergarage hadden geparkeerd die over een uur ging sluiten. We waren te schraal om nog een andere parkeergarage te proberen, en aangezien er veel winkels gesloten waren omdat het zondag was, kozen we ervoor om de straat binnen het uur te doorlopen. Het was een leuke belevenis maar heel veel tofs was er ook niet te zien. Het was vooral de muziek die het ‘m deed. Keiharde blues schalden uit diverse tenten en vooral bij de bar van B.B. King kon ik volgens mij wel een halve dag staan om naar blues te luisteren en mensen te kijken.

Eenmaal terug uit Memphis realiseerden we ons dat er weer wat dagen van onze trip voorbij zijn gevlogen. Het was een ontzettend leuke tijd en ik heb nog nooit zo’n vorm van gastvrijheid gezien. Daarnaast was het ook nog eens prima voor mijn Engels want we hebben nagenoeg alleen maar Engels gesproken. Hoe graag we ook bij het gastgezin wilden blijven, we moeten door. Voordat we Memphis voorgoed zouden verlaten, moest Walking in Memphis nog een keer gedraaid worden, maar daarna was het toch echt afgelopen. Inmiddels zitten we met zo’n 2250 mile (3600 kilometer) op de teller in Dallas. Ook hebben we de thermometer tegen de 98 graden Fahrenheid zien tikken, en dat staat gelijk aan zo’n 37 graden Celcius. Het is tijd om dit berichtje af te ronden, we gaan Dallas en Fort Worth (een stad naast Dallas) verkennen. Tot snel!

Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Zondag hebben we nagenoeg de hele dag gereden. Van Durham langs Greensboro en toen richting Charlotte. Dit zou volgens onderzoeken de mooiste stad zijn om in te wonen en te leven. Toen we er doorheen reden snapten we wel waarom. Er stonden nagenoeg alleen maar villa’s dus het is dan best logisch dat je er mooi woont toch? Naast alle pracht en praal leek het ons verder niet al te boeiend dus we besloten onze tocht voort te zetten richting Asheville, om zo uiteindelijk te belanden in Gatlinburg. We zouden hier maandag de bergen in gaan om uiteindelijk terug te komen met een dikke lading foto’s. Helaas liep deze dag iets anders dan gepland…

Maandagochtend werden we allen vrolijk en opgewekt wakker op één persoon na. Tobias voelde zich namelijk niet helemaal top. Hij had nogal last van zijn keel en het was zo erg dat hij zijn ontbijt niet normaal naar binnen kreeg. Hij besloot om even langs de dokter te gaan terwijl de rest zich voor ging bereiden op de toffe dag. Na een uurtje kwam Tobias teleurgesteld terug want de dokter hielp geen toeristen, dus er moest een nieuwe poging gewaagd worden bij het ziekenhuis. Dennis ging met hem mee. Kaja en ik hebben de uren die hierop volgden weinig boeiends gedaan. We hebben netjes gewacht, wat tv gekeken, gewacht, in de zon gelegen en gezwommen en ondertussen nog meer gewacht. Daarom hier een bijdrage van onze Tobias die een iets wilder avontuur beleefde…

Nadat we weg waren gestuurd bij de dokter in het dorpje zijn we richting een naastgelegen stad gegaan. Hier zijn we na een half uur pas bij een ziekenhuis terecht gekomen. We liepen binnen en gingen zitten naast de meest vreemde mensen die er op deze aardbol rondlopen. Dennis vertelde dat er een vrouw rondliep die een aantal vingertopjes miste en pas na 10 minuten geholpen werd. Dit ziekenhuis was inderdaad niet geheel zoals ze in Nederland zijn.

Dit bleek nadat ik pas na twintig minuten geholpen werd en daarna nog ongeveer anderhalf uur in mijn eentje heb zitten wachten in een soort van wachtkamer. Ik kwam binnen met pijn in mijn nek en ben na 3 uur eindelijk het ziekenhuis uitgekomen. Ze hebben me een aantal prikken gegeven en bloed afgenomen. Ze wisten genoeg om mij te laten weten dat ik Pfeiffer heb. De dokter gaf me een tip mee: zes weken rusten en absoluut niet sporten. Dit komt natuurlijk totaal niet uit en bovendien heb ik absoluut nergens last van. Ik wil wel even bij deze laten weten dat niemand zich zorgen hoeft te maken want er is eigenlijk gewoon niets met me aan de hand.

Ondertussen was het bijna 15:00 uur en Kaja en ik hadden nog niets van de jongens gehoord. De dame kreeg weer eens honger, dus we besloten toch maar even de stad in te gaan. Na een heerlijke maaltijd in het Hardrockcafé, zijn we de hoofdstraat doorgelopen. De straat zag er waanzinnig mooi uit. Het voelde alsof je door een pretpark liep. In elk huisje was wel wat te doen. Er was een spookhuis, je kon ouderwetse foto’s laten schieten, er waren midgetgolfbanen, er waren diverse soorten winkeltjes en dit alles was erg sprookjesachtig ingericht.

Op de weg terug kwamen we nog veel meer entertainment tegen in de vorm van hillbilly countrybandjes, tapdansende kinderen en rondrijdende wagens met mannen verkleed als beren. Ondertussen vroegen Kaja en ik ons steeds meer af hoe het met de jongens zou zijn. Uiteindelijk hoorden we dus dat hij de ziekte van Pfeiffer had.

De ziekte van Pfeiffer. Uitgerekend nu. Maar van rust wil onze hardcore kerel niet weten. Die avond hebben we dan ook gekozen voor een gezellig potje midgetgolf. Dennis won met een paar punten verschil, maar gelukkig voor m’n eigen trots biechtte hij op dat hij een tijd bij een midgetgolfbaan heeft gewerkt. Na het fanatieke potje golf zijn we nog even wat biertjes gaan nuttigen in het Hardrockcafé.

En dan vandaag. Na het switchen van hotel en het wassen van onze kleren, zijn we de bergen van de Smoky Mountains in gegaan. Het was een lange tocht en we zullen de spieren morgen wel voelen, maar het was het waard. Het was ontzettend rustig en het rook heerlijk fris. Het was een pure ontspanning terwijl je de stromende beekjes naast je hoorde stromen. We hebben werkelijk weer van de vele prachtige uitzichten genoten en omdat jullie het de laatste paar dagen zonder foto’s hebben moeten doen zijn hier een aantal van de mooiste beelden die we gezien hebben.

Wie zegt dat je het beste wel had gezien als je naar New York bent geweest, zit er toch echt helemaal naast… Gatlinburg is een stad om nooit te vergeten.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

Toen we eenmaal in de auto zaten, voelde iedereen zich een stuk veiliger. Zelfs met mij achter het stuur. Gelukkig hebben we nu een TomTom en wat een uitkomst is dat. Zonder dat apparaatje kom je echt nergens, zoveel wegen. We kwamen na een paar uur rijden aan in Washington en we parkeerden de auto in de parkeergarage van een hotel. Na een minuut of tien zaten we alweer in de auto want het hotel was vol. Wel konden we even tien dollar parkeergeld betalen, stelletje assholes.

We reden verder in Washington maar er waren aardig wat wegen afgesloten wegens Independence Day. Wat een drama om het weer even zonder TomTom te doen! Ik ben weer heel wat jaartjes ouder geworden in de auto . Na een uur zoeken in Washington hadden we nog steeds geen hotel gevonden dat niet vol was dus we besloten iets buiten de stad te zoeken. Ook daar was alles vol. Ondertussen hadden we nog even de tank gevuld voor veertig dollar, maar deze is alweer bijna leeg, kun je nagaan hoeveel we hebben gereden.

We kozen ervoor om Washington maar te skippen en om Independence Day in een ander stadje te vieren: Richmond. Onderweg nam ik nog wel weer even een verkeerde afslag waardoor we zomaar op het terrein van het Pentagon stonden. Tobias dacht dat we wel eventjes wat foto’s konden schieten maar toen hij de camera uit het hoesje haalde, kwam er al een auto aanscheuren met een of andere agent erin. Foto’s maken mocht uiteraard niet en we kregen meteen een vragenvuur over ons heen. Serious business dus maar iedere keer als we zeggen dat we uit Amsterdam komen, verandert de sfeer van een gesprek. Je ziet de glinsteringen in hun ogen en ze willen meteen van alles weten over onze hoofdstad . Ook bij deze kerel was het niet anders, dus uiteindelijk konden we zonder problemen verder.

Maar goed, uiteindelijk zijn we in Richmond beland. Prima hotelletje, zwembad erbij en alles is dik in orde. Het werd dus tijd om een feestje te bouwen. Eerst hadden we even wat corona’s achterover getikt in onze kamer en toen de straat op. We zijn begonnen in een Irish Pub en daarna naar nog wat tenten maar hoe dat was weet ik eigenlijk niet meer… Dusss weinig nieuws vandaag. Voor volgende keer beloof ik vast een wat knallender berichtje, maar nu is het tijd om nog even te liggen en de spullen te pakken voor ons volgende ‘avontuur’.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.

De reis verliep wat stroefjes aangezien het een flink gesjouw was met de koffers. Vooral door die kleine metropoortjes is het lastig bewegen met zo’n logge koffer in je hand. Daarnaast hielp het feit dat het spits was ook niet echt mee, de metro’s zaten stamp en stampvol en het scheelde steeds maar een haartje of we zaten tussen de deuren. Dan waren er natuurlijk ook nog vele trappen die belopen moesten worden. Eenmaal op een van de treinstations van New York hadden we voor 43 dollar een kaartje gekocht, best duur maar je zat wel beter dan eerste klas in Nederland. Tijdens de reis vlogen de krottenwijken aan onze ogen voorbij. Hoe dichter we bij Philidelphia in de buurt kwamen, hoe erger het werd. Waar zouden we dit keer belanden?

Alles kwam uiteindelijk goed. Na een klein anderhalf uur waren we in het centrum van Philadelphia beland, en dat zag er meer dan goed uit. Het station was mooi, de gebouwen wederom indrukwekkend en het hotel dat we voor deze nacht hadden geboekt, had vier sterren dus dat moest goed komen. De mensen die we tijdens onze tocht tegenkwamen glimlachten allemaal naar ons en er was zelfs een vrouw die haar enthousiasme niet kon bedwingen. Ze wilden weten waar we vandaan kwamen en ze had allerlei tips voor ons om ons verblijf in Philly zo aangenaam mogelijk te maken. Het was dus allemaal erg gemoedelijk.

Eenmaal bij ons hotel aangekomen, keken we onze ogen uit. 24 verdiepingen aan pracht en praal. Woorden die ik al dagen niet had gebruikt vlogen door mijn hoofd: Shit hey, fucking hell wat vet… damn! Onze kamer is echt zo ontiegelijk groot, onze vorige kamer past daar wel drie keer in! We hebben een eigen keuken en een glimmende badkamer. Onze bedden zijn zacht als dons en onze kamer straalt een en al klasse uit. Ik typ dit bericht achter een bureau met een leren stoel waar je u tegen zegt en waarin ik een halve meter ben weggezakt. Er is een fitnesscentrum dat de hele dag en nacht is geopend en op het dak van het hotel is een zwembad en kun je genieten van een prachtig uitzicht. Wolkenkrabbers aan de ene kant, de halve stad aan de andere kant. This is the life. Toch hangt aan al dit moois wel een prijskaartje dus het is aan de ene kant maar goed dat we hier morgen weer weg zijn, maar niet voordat ik nog een uitgebreid bad en ontbijt heb genomen .

Maar genoeg opgeschept, jullie willen vast wel weten wat we allemaal gedaan hebben. Nou heel wat. Eerst hebben we lekker door de stad gelopen en rondgekeken. Qua architectuur was het allemaal prima in orde en er waren ook ontzettend veel bomen en parkjes. Dat nonstop stratengevoel dat ik bij New York had, was hier helemaal verdwenen. Daarnaast is het ook niet meer zo benauwd dus dat maakte de tocht alleen maar beter. We zijn door South Street gelopen op aanraden van de vrouw eerder in dit verhaal. Het was een soort lange winkelstraat zoals je die ook in Nederland kent, alleen zat er een Amerikaans tintje aan. Grotere uithangborden, veel eetcafés en erg veel (mooie) graffiti op de muren.

Na al dat lopen vond ik het wel eens tijd om te ontspannen. Dennis en Tobias gingen lekker fitnessen terwijl ik boven op het dak een beetje ging zwemmen en zonnen. Al dat wandelen is voor mij tenslotte al genoeg sport . Later kwamen Dennis en Tobias er ook nog even bij. Hier een foto vanuit mijn stoeltje van het zicht voor me, en achter me. Nogmaals, dit was dus op de 24e verdieping!

Na het zwemmen hebben we nog een hapje gegeten, wat tv gekeken en zijn we nogmaals de stad in gegaan. Het was inmiddels al donker dus we liepen naar The Musuem of Art dat iets buiten het centrum lag. Dit was het museum waar Rocky zijn handen in de lucht gooide nadat zijn training erop zat. Er stond ook een groot standbeeld van Rocky. Vanuit het plein bij het museum kon je de skyline van Philadelphia prima zien, maar helaas zijn vrijwel alle foto’s mislukt. Er werd trouwens een podium opgezet want John Legend komt vrijdag optreden. Het is dan Independence Day en dat schijnt nog groter te zijn dan oud en nieuw. Ben benieuwd waar we dit feestje gaan vieren .

Na een nacht heerlijk slapen was het tijd voor het ontbijt. GEEN DONUTS MEER! We hadden nu diverse soorten broodjes met beleg. Koffie, thee, orange juice, melk, serials, pannenkoeken, wafels en ga zo maar door. Voor wie wil weten hoe het met mijn eetgedrag gaat: z’n gangetje. Dennis en Tobias trekken me gewoon mee en ik heb elke dag nog nieuwe dingen geprobeerd (maar nog weinig spectaculairs hoor). En hoe gaat het daar? Genoten van jullie laatste rookweekendje in de kroeg? We hebben in ieder geval even aan jullie aan gedacht.

Het is nu alweer tijd om onze spullen te pakken. Over 40 minuten moeten we weer uit dit hotel en gaan we de auto ophalen. Tot snel! Wij zetten Bruce ‘The Boss’ Springsteen nog even op met de beelden van deze prachtige stad.

Piet

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.