We realiseren ons meer en meer dat het eind van onze trip in zicht komt. Bij de pakkeneer zitten is er echter niet bij, we hebben nog ontzettend veel toffe dingen om te zien en om over te schrijven natuurlijk. Vandaag is het mijn beurt, en ik zal daarom meteen beginnen met Chicago. Een stad waar ik weinig van verwachte. Een stad waarvan ik altijd hoorde dat het een saaie grauwe industriestad zou zijn. Een stad die ik eigenlijk alleen maar kende van de Biker Mice from Mars (oldschool tekenfilm). Een stad waar mijn verwachtingen uiteraard weer voor geen meter bleken te kloppen, want het was vet!

Het begon al toen we in de file stonden naar Chicago. De skyline was groots, heel groots, en het ene hoge gebouw werd binnen no-time overtroffen door het andere nog hogere gebouw. Toen we onze auto eindelijk wisten te parkeren en ons oude record van 22 dollar parkeergeld wisten te verbreken, konden we echt van de stad gaan genieten. Nieuwe en oude architectuur wisselden elkaar dikwijls af en in tegenstelling tot New York heeft Chicago wél brede wandelpaden en genoeg groen ter afwisseling van al die kolossale gebouwen.

Tussen de gebouwen stond er trouwens een heftig windje. De slogan van Chicago: ‘Windy City’ werd dan ook duidelijk eer aan gedaan. Op de toch wel warme dag was zo’n verkoelend windje namelijk heerlijk fris. Naja… soms was ie niet altijd even fris .

Op de pier was het net als in de stad genieten geblazen. Dankzij de stralende zon kregen we een prachtig uitzicht over de stad. Daarnaast was de sfeer ook erg goed. Veel mensen die net als ons zichtbaar genoten van het mooie weer, de prachtige stad en het wonderschone uitzicht over het water.

Nadat we onze buikjes weer heerlijk vol hadden gegeten bij Tobias zijn favoriete pizzaria (dubbele bodem in een overheelijk met kaas gevulde pizza), was het alweer tijd om afscheid te nemen van Chicago. Maar voordat we deze toffe stad voorgoed de rug toe zouden keren, moesten we nog een bezoekje brengen aan de Buckingham Fountain. Een fontein die maar liefst 1,5 miljoen liter water gebruikt maar die bij jullie waarschijnlijk beter bekend is als de fontein uit de topserie Married with Children.

Toen we eenmaal wegreden en de skyline achter ons lieten, werden we opgeschrikt door een ontzettend luid geknal. Er was iets mis met de auto! We keken elkaar angstig aan… Wat kon het zijn? We reden niet over een hobbel of iets dergelijks maar de keiharde knallen bleven onvermoeid doorgaan. Hadden we een klapband? Lag de hele uitlaat er af? Toen we achter ons keken, zagen we dat er vuurwerk werd afgeschoten bij een groot honkbalstadion waar we net langs reden. We waren ons half dood geschrokken en we waren niet de enigen. Rond om ons op de weg zagen we diverse vrouwen in auto’s met een angstig gezicht en de hand op hun hart .

De dag er na zouden we op weg gaan naar Detroit, maar niet voordat we een ander beroemd fenomeen uit een tv-serie gechecked hadden. Ik heb het hier over het Joliet Prison, beter bekend als het Fox River State Penitentiary uit Prison Break. Helaas was het gebouw compleet verlaten. Er was niemand die ik om een eventuele rondleiding kon smeken (tot groot genoegen van de andere twee jongens), dus bleef het bij het fotograferen van de buitenkant van het gebouw. Desalniettemin was het erg vet om even te kijken bij het gebouw van mijn favoriete serie ooit, tenminste: het eerste seizoen dan.

Nadat we meer dan de helft van de dag kwijt waren aan het reizen naar Detroit en het regelen van wat huurzaken met onze auto, kwamen we eindelijk aan in het centrum van Detroit. ‘Put your hands up for Detroit’ dacht ik de hele tijd, maar er was niets te zien waarvoor ik mijn handen omhoog wilde doen. Detroit leek een treurig geval. Tobias gooide er meteen de term ‘oostbloktaffarelen’ tegenaan en dat zegt genoeg lijkt me. Koppig als we waren wilden we tóch nog iets dieper in het centrum rijden om vervolgens door te scheuren naar de volgende stad. Dieper in het centrum pakte Detroit uiteindelijk nog uit tot mooie, levende stad. We wilden de auto ergens parkeren maar door een of andere honkbal/basketbal/football-wedstrijd, bleek parkeren onder de 25 dollar onmogelijk. Uiteindelijk zijn we dus toch maar doorgereden naar Canada. Canada, het land waar de miles veranderen in kilometers, de gallons in liters en … enfin dat wisten jullie natuurlijk al dankzij een van mijn informatieve eerdere berichten .

In Canada eindigden we in de stad London. Altijd leuk, want nu kan ik lekker opscheppen dat ik ook in London heb gereden. We hebben de nodige flesjes bier achterover geslagen en een ontzettend toffe avond gehad. De vrouwen waren na al die hillbillie-steden eindelijk weer eens het aankijken waard, en zoals gewoonlijk smaakte het bier weer goddelijk. Het beste was echter de muziek. Er was een coverband bezig die hits van de Rolling Stones en U2 speelde maar toen de Golden Earring met Radar Love werd ingezet, ging ons hart sneller kloppen van vaderlandse trots. Ook liep er nog een kerel rond in het shirt van het Nederlands elftal. We lieten hem ons even aanraken en gaven hem de kans om met ons te praten zodat ook hij een avond had om nooit te vergeten.

Nadat we vanochtend heerlijk hebben kunnen uitslapen, zijn we richting de Niagara Falls gereden. Iets dat je eigenlijk wel even moet zien als je in de buurt bent. Het weer in Canada was wederom waardeloos maar we lieten ons niet stoppen door die regen. Uiteindelijk zaten we met zeiknatte kleding te genieten van het uitzicht van de watervallen. Dit is overigens de eerste (en waarschijnlijk de laatste) foto die ik heb bewerkt in photoshop. Het was in werkelijkheid nog tien keer donkerder door het slechte weer.

Na deze vrolijke en zeiknatte dag zijn we richting Toronto gereden en daar zitten we op dit moment nog steeds. Ik weet niet in hoeverre jullie het hebben meegekregen, maar er zijn vannacht vele ontploffingen geweest in een of andere fabriek. Duizenden mensen zouden al zijn gevlucht. Als jullie dachten dat we veilig aan de andere kant van de stad zitten dan moet ik jullie ook teleurstellen. Meer dan een straat zit er namelijk niet tussen. Desondanks merken we helemaal niets van dit drama en vluchtende mensen dus jullie hoeven je geen zorgen te maken. Het is hier nonstop op het nieuws en voor zover bekend, is alles onder controle.

Anyway, het is tijd voor m’n nachtrust. Binnenkort kunnen jullie meer lezen over Canada en weten jullie welke grappen de borderpatrol dit keer voor ons in petto had.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.