Hallo! Daar zijn we weer hoor. Het duurde even, zondag hadden we een saaie dag, maandag een gekke dag en vandaag (dinsdag, deze post is iets vertraagd) uiteindelijk weer eens een echt boeiende dag met waanzinnige foto’s! Zijn jullie weer klaar voor een post van formaat? Oke dan!

Zondag hebben we nagenoeg de hele dag gereden. Van Durham langs Greensboro en toen richting Charlotte. Dit zou volgens onderzoeken de mooiste stad zijn om in te wonen en te leven. Toen we er doorheen reden snapten we wel waarom. Er stonden nagenoeg alleen maar villa’s dus het is dan best logisch dat je er mooi woont toch? Naast alle pracht en praal leek het ons verder niet al te boeiend dus we besloten onze tocht voort te zetten richting Asheville, om zo uiteindelijk te belanden in Gatlinburg. We zouden hier maandag de bergen in gaan om uiteindelijk terug te komen met een dikke lading foto’s. Helaas liep deze dag iets anders dan gepland…

Maandagochtend werden we allen vrolijk en opgewekt wakker op één persoon na. Tobias voelde zich namelijk niet helemaal top. Hij had nogal last van zijn keel en het was zo erg dat hij zijn ontbijt niet normaal naar binnen kreeg. Hij besloot om even langs de dokter te gaan terwijl de rest zich voor ging bereiden op de toffe dag. Na een uurtje kwam Tobias teleurgesteld terug want de dokter hielp geen toeristen, dus er moest een nieuwe poging gewaagd worden bij het ziekenhuis. Dennis ging met hem mee. Kaja en ik hebben de uren die hierop volgden weinig boeiends gedaan. We hebben netjes gewacht, wat tv gekeken, gewacht, in de zon gelegen en gezwommen en ondertussen nog meer gewacht. Daarom hier een bijdrage van onze Tobias die een iets wilder avontuur beleefde…

Nadat we weg waren gestuurd bij de dokter in het dorpje zijn we richting een naastgelegen stad gegaan. Hier zijn we na een half uur pas bij een ziekenhuis terecht gekomen. We liepen binnen en gingen zitten naast de meest vreemde mensen die er op deze aardbol rondlopen. Dennis vertelde dat er een vrouw rondliep die een aantal vingertopjes miste en pas na 10 minuten geholpen werd. Dit ziekenhuis was inderdaad niet geheel zoals ze in Nederland zijn.

Dit bleek nadat ik pas na twintig minuten geholpen werd en daarna nog ongeveer anderhalf uur in mijn eentje heb zitten wachten in een soort van wachtkamer. Ik kwam binnen met pijn in mijn nek en ben na 3 uur eindelijk het ziekenhuis uitgekomen. Ze hebben me een aantal prikken gegeven en bloed afgenomen. Ze wisten genoeg om mij te laten weten dat ik Pfeiffer heb. De dokter gaf me een tip mee: zes weken rusten en absoluut niet sporten. Dit komt natuurlijk totaal niet uit en bovendien heb ik absoluut nergens last van. Ik wil wel even bij deze laten weten dat niemand zich zorgen hoeft te maken want er is eigenlijk gewoon niets met me aan de hand.

Ondertussen was het bijna 15:00 uur en Kaja en ik hadden nog niets van de jongens gehoord. De dame kreeg weer eens honger, dus we besloten toch maar even de stad in te gaan. Na een heerlijke maaltijd in het Hardrockcafé, zijn we de hoofdstraat doorgelopen. De straat zag er waanzinnig mooi uit. Het voelde alsof je door een pretpark liep. In elk huisje was wel wat te doen. Er was een spookhuis, je kon ouderwetse foto’s laten schieten, er waren midgetgolfbanen, er waren diverse soorten winkeltjes en dit alles was erg sprookjesachtig ingericht.

Op de weg terug kwamen we nog veel meer entertainment tegen in de vorm van hillbilly countrybandjes, tapdansende kinderen en rondrijdende wagens met mannen verkleed als beren. Ondertussen vroegen Kaja en ik ons steeds meer af hoe het met de jongens zou zijn. Uiteindelijk hoorden we dus dat hij de ziekte van Pfeiffer had.

De ziekte van Pfeiffer. Uitgerekend nu. Maar van rust wil onze hardcore kerel niet weten. Die avond hebben we dan ook gekozen voor een gezellig potje midgetgolf. Dennis won met een paar punten verschil, maar gelukkig voor m’n eigen trots biechtte hij op dat hij een tijd bij een midgetgolfbaan heeft gewerkt. Na het fanatieke potje golf zijn we nog even wat biertjes gaan nuttigen in het Hardrockcafé.

En dan vandaag. Na het switchen van hotel en het wassen van onze kleren, zijn we de bergen van de Smoky Mountains in gegaan. Het was een lange tocht en we zullen de spieren morgen wel voelen, maar het was het waard. Het was ontzettend rustig en het rook heerlijk fris. Het was een pure ontspanning terwijl je de stromende beekjes naast je hoorde stromen. We hebben werkelijk weer van de vele prachtige uitzichten genoten en omdat jullie het de laatste paar dagen zonder foto’s hebben moeten doen zijn hier een aantal van de mooiste beelden die we gezien hebben.

Wie zegt dat je het beste wel had gezien als je naar New York bent geweest, zit er toch echt helemaal naast… Gatlinburg is een stad om nooit te vergeten.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.