Bleeegh… kuch… snotter. Daar zit ik dan, eerste kater is een feit! Nadat we gister/eergister (ben het een beetje kwijt) wakker werden in dat stinkhok van een hotel, was het tijd om hem zo snel mogelijk te smeren. We hadden een waardeloze nacht achter de rug omdat we bijna niet hadden geslapen. Er waren nog net geen shoot-outs op de parkeerplaats een paar meter verderop, maar dat het er niet al te best aan toe ging was duidelijk te horen.

Toen we eenmaal in de auto zaten, voelde iedereen zich een stuk veiliger. Zelfs met mij achter het stuur. Gelukkig hebben we nu een TomTom en wat een uitkomst is dat. Zonder dat apparaatje kom je echt nergens, zoveel wegen. We kwamen na een paar uur rijden aan in Washington en we parkeerden de auto in de parkeergarage van een hotel. Na een minuut of tien zaten we alweer in de auto want het hotel was vol. Wel konden we even tien dollar parkeergeld betalen, stelletje assholes.

We reden verder in Washington maar er waren aardig wat wegen afgesloten wegens Independence Day. Wat een drama om het weer even zonder TomTom te doen! Ik ben weer heel wat jaartjes ouder geworden in de auto . Na een uur zoeken in Washington hadden we nog steeds geen hotel gevonden dat niet vol was dus we besloten iets buiten de stad te zoeken. Ook daar was alles vol. Ondertussen hadden we nog even de tank gevuld voor veertig dollar, maar deze is alweer bijna leeg, kun je nagaan hoeveel we hebben gereden.

We kozen ervoor om Washington maar te skippen en om Independence Day in een ander stadje te vieren: Richmond. Onderweg nam ik nog wel weer even een verkeerde afslag waardoor we zomaar op het terrein van het Pentagon stonden. Tobias dacht dat we wel eventjes wat foto’s konden schieten maar toen hij de camera uit het hoesje haalde, kwam er al een auto aanscheuren met een of andere agent erin. Foto’s maken mocht uiteraard niet en we kregen meteen een vragenvuur over ons heen. Serious business dus maar iedere keer als we zeggen dat we uit Amsterdam komen, verandert de sfeer van een gesprek. Je ziet de glinsteringen in hun ogen en ze willen meteen van alles weten over onze hoofdstad . Ook bij deze kerel was het niet anders, dus uiteindelijk konden we zonder problemen verder.

Maar goed, uiteindelijk zijn we in Richmond beland. Prima hotelletje, zwembad erbij en alles is dik in orde. Het werd dus tijd om een feestje te bouwen. Eerst hadden we even wat corona’s achterover getikt in onze kamer en toen de straat op. We zijn begonnen in een Irish Pub en daarna naar nog wat tenten maar hoe dat was weet ik eigenlijk niet meer… Dusss weinig nieuws vandaag. Voor volgende keer beloof ik vast een wat knallender berichtje, maar nu is het tijd om nog even te liggen en de spullen te pakken voor ons volgende ‘avontuur’.

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.