Het is wel een beetje erg laat om nog met mijn verhalen over Berlijn aan te komen, maar in het kader van “beloofd is beloofd” presenteer ik jullie met trots: Lutjebroeker op reis! Een grensverleggend avontuur boordevol hartstocht en romantiek, gemixt in een heerlijk sausje van bloedstollende spanning… ofzoiets .

DINSDAG 30 JANUARI
Het was een koude dinsdagochtend. Om 10:56 moest ik op het Centraal Station in Amsterdam aanwezig zijn in verband met een educatief tripje naar Berlijn. Een echte leerbeer als ik wilde dit natuurlijk niet missen. Drie dagen rondneuzen op een beurs die ongelooflijk interessant zou moeten zijn. Wat voor beurs en wat er precies te doen was? Don’t ask me… En nu niet meteen denken dat ik alleen maar heen ging om een paar dagen te chillen, cultuur te snuiven en natuurlijk veel drank achterover te slaan… de gedachte alleen al …

Uit voorzorg had ik een treintje eerder gepakt naar Amsterdam dus ik was er al om 10:00. Een uur later was ik op weg naar Berlijn en wist ik nog niet dat de reis ZES EN EEN HALF UUR zou duren. Om 17:30 waren we eindelijk op het Centraal Station in Berlijn aangekomen… wat een verschil met de onze.

Berlijn: Centraal Station

Het hotel zag er wonder boven wonder wel redelijk uit. Al snel hadden we onze spullen gedeponeerd en gingen er weer vandoor. De avond was nog jong en de maag moest nog gevuld worden. Tot mijn grote spijt gingen we niet naar de Mcdonalds maar naar een of ander Mexicaans restaurant. Mijn klasgenoten werden hier voor het eerst geconfronteerd met mijn grootste angst: iets eten wat ik niet ken… (je bent een boer of je bent geen boer). Helaas voor hen zou dit niet de laatste keer zijn. Wonder boven wonder had ik toch iets naar binnen gewerkt en werd het tijd om die gekruide smaak even weg te spoelen met wat heerlijke cocktails. De waterpijp werd ook nog tevoorschijn gehaald en ik heb de expirimentele fase vanuit het restaurant hier vrolijk doorgezet. Ik moet zeggen, dat waterpijp roken is toch een stuk beter dan normale sigaretten . Eenmaal terug in het hotel gingen we verder met drinken. Ik heb nieuwe spelletjes geleerd en ben er weer een aantal vergeten. Sommige was ik vijf minuten na de uitleg alweer vergeten . Shit happends.

WOENSDAG 31 JANUARI
De volgende dag was al snel aangebroken. Ik had koppijn en kon de groep niet wijsmaken dat het niet van de drank kwam… Jammer hoor. Jullie begrijpen waarschijnlijk wel dat ik liever weer diep in m’n bedje kroop, maar dat zat er helaas niet in. We moesten om 11:00 verzamelen voor de educatieve trip naar de beurs.

De beurs zoog hard. We hebben er nog geen uur rondgekeken en van dat uur moesten we een kwartier bijkomen en moesten we, verslaafd als we zijn, even via internet onze cijfers checken, ook dit nam weer de nodige minuten in beslag. Na ons kortdurende beursbezoekje besloten we om de stad in te gaan en de eerste plek waar we terecht kwamen was het Sony Center. Het zag er werkelijk verbluffend uit, zoals wel meer gebouwen in Berlijn trouwens. Als je toch voor een leven als architect kiest dan kun je in Berlijn helemaal los.

Sony Center (vergeef me, van de +500 foto’s die er gemaakt zijn kwam ik niet één mooi totaalplaatje van het Sony Center tegen. Deze heb ik dus schaamteloos van het internet geript).

Niet veel later stonden we bij een deel van de Berlijnse muur. Het maakte toch wel indruk op me. Vanaf groep vier (?) krijg je al verhalen te horen over de de muur en in het voortgezet onderwijs werden er complete geschiedenislessen aan besteed. Ik kon me ogen altijd maar moeilijk open houden tijdens deze lessen, totaal anders was het toen ik recht voor de muur stond.

Berlijnse muur 1

Wat ook vet gedaan was, was de lijn die door delen van Berlijn loopt, zo kun je zien waar de muur (ongeveer) gestaan heeft.

Berlijnse muur 2

Na het bekijken van de muur werden de mensen dorstig en werd ik op de hoogte gebracht van het fenomeen “Starbucking”. Natuurlijk wist ik wel wat het was maar ik was er nog nooit naar binnen gegaan. Een lekker kopje koffie ging er wel in, en toen ik voor de keuze “grosse oder kleine” werd gesteld hoefde ik niet lang na te denken. Inhalig als ik ben ging ik voor de grosse caffee. Al snel kwam ik er achter dat dit geen slimme zet was en werd er een beker van (pak hem beet) een halve liter voor me neus gezet. Voordat ik de beker eindelijk leeg had was hij al lauw… Desalniettemin smaakte het heerlijk!

Starbucks

Na het opladen bij Starbucks kwamen we tot de conclusie dat we nog niet genoeg cultuur hadden gesnoven en gingen we door naar het Joods monument. Het zag er groots en mooi uit. Vooral toen we er middenin stonden viel het op hoe groot het was.Ook zijn we nog even naar de Branderburg Tor en het Reichstag gegaan. Bij de laatste zijn we ook daadwerkelijk naar binnen gelopen. We moesten een klein half uurtje wachten in een koude schrale wind want iedereen die naar binnen ging moest gechecked worden op wapens en andere onveiligheden. Het was het wachten overigens wel waard.

Joods monument

Branderburg Tor

Reichstag

De middag was letterlijk voorbij gevlogen en het moment der waarheid voor de woensdag was aangebroken. Wat gaan we eten, en waar. Mijn hart klopte in m’n keel, ik trok het niet meer… Ik moest het weten! Waar wilde men deze dag hun buikje mee vullen. Iedereen wilde sushi, ik voelde mijn hart breken want sushi gaat er bij mij echt niet in. No way. Ik probeer het niet eens. Gelukkig bleek het sushirestaurant in een vijf sterren hotel te zitten. Ook daar was ik vanzelfsprekend nog nooit binnen geweest maar het voelde goed. Beetje jammer dat al dat volk ons zo liep aan te staren… Toen we de prijzen in de menukaart zagen waren we dus weer snel vertrokken.

We gingen naar een pizzaria en na veel twijfel had ik toch maar besloten om er eentje naar binnen te werken. Hoewel, eentje? De pizza was huge, hij was zo groot dat ik het niet eens kan omschrijven of vergelijken… HUGE! Na ongeveer één derde zaten de meeste mensen dan ook vol.

Als klap op de vuurpijl zijn we die avond de TV toren ingeweest. Hij is maarliefst 368,03 meter hoog en om bij de top te komen moet je een trap beklimmen met 986 treden. Gelukkig was er ook nog een lift en deze bracht ons binnen no-time naar het observation deck. Deze zat op 203,78 meter. We hadden werkelijk een prachtig uitzicht over heel Berlijn. Echt waanzinnig mooi. Helaas zijn alle foto’s mislukt. Zonder flits zag het er niet uit en met flits zag je alleen maar een weerkaatsing in het glas. Dit blijft echter een herinnering die ik niet snel zal vergeten.

TV toren

In het hotel werden de kaarten en drank weer tevoorschijn gehaald en bleef het nog lang onrustig. Even nog leek het erop dat we naar de discotheek Watergate zouden gaan. Alexander Kowalski moest er draaien, maar met het oog op de dag die moest komen hadden we besloten het rustig aan te doen.

DONDERDAG 1 FEBRUARI
Deze dag hadden we ons in twee groepen opgesplitst. De ene groep wilde winkelen en de andere groep wilde meer cultuur snuiven. Aangezien ik de dag ervoor al genoeg winkels gezien had (tussen het cultuur snuiven), had ik me voorgenomen om de donderdag weer van een nieuw shot cultuur te voorzien .

Het eerste dat we tegenkwamen was een gebombardeerde kerk. Ook hiervan was ik wederom erg onder de indruk. Toen ik binnen kwam kon je een kaarsje voor iemand opsteken om deze persoon te herdenken. Je kon hiervoor wat geld in een potje gooien zodat men de kerk in goede staat kon houden. Ik werd helemaal warm van binnen, wat een goed werk van deze mensen! Helaas verdween dit gevoel toen ik nog drie andere willekeurige bussen tegenkwam waarbij gevraagd werd hier geld in te gooien voor het behoud van de kerk. De kerk was heel klein, dus drie geldbussen op zo’n oppervlak was erg veel. Toen ik ook nog twee barretjes, (bedekt onder lakens) zag staan, was ik er echt klaar mee.

Kerkje (weet niet hoe hij heet)

Voor het eerst sinds jaren ben ik weer in een museum geweest. Hier mochten geen foto’s gemaakt worden. Ik moest natuurlijk weer even stunten met het alarm door naar een schilderij te wijzen. Ik kwam tot de conclusie dat ik mijn gevoel van schaamte nog niet had verloren . Net als de dag ervoor vloog ook deze dag voorbij. Laat in de middag hadden de twee groepen zich weer samengevoegd en konden we even bijtanken in een leuk restaurantje. Ze hadden nog patat ook dus ik was dolgelukkig, vooral omdat ik hoorde dat men ’s avonds alsnog een poging wilde wagen om een sushitent te vinden.

Ondanks dat ik in de sushitent alleen wat Japans Asahi bier had geproefd en nog een klein beetje groene thee met rode bonen (?) ijs had genuttigd, vond ik het evengoed gezellig. Vooral het stukje dat mensen elkaar begonnen af te lebberen met de stukjes was leuk (of was het toch echt een eetstokjesgevecht? ).

Die avond nog even leuk uitgegaan en tot de conclusie gekomen dat de Duitse vrouw inderdaad dik en lelijk is en dat Duitsers toch echt geen muzieksmaak hebben. Hoewel, diep van binnen ging ik ook helemaal los op Everybody van The Backstreetboys :s. Het duurde niet lang voordat we half lam naar huis dwaalden.

VRIJDAG 2 FEBRUARI
En toen was het alweer vrijdag, het was veel te vroeg en we moesten om elf uur alweer richting het station. Daar heb ik afscheid genomen van de Starbucks (het zal wel weer even duren voordat ik die weer zie) en ben ik richting de trein gelopen. De treinreis duurde wederom ZES EN EEN HALF UUR maar leek sneller te verlopen dan de heenreis. Eenmaal aangekomen op het Centraal Station in Amsterdam moest ik natuurlijk weer constateren dat de trein net voor mijn neus was weggereden, dus zijn we nog even langs de Burger King gegaan voor een heerlijke snack .

Nu ben ik intussen al een heel stuk verder met mijn verhaal maar ik heb nog een foto over. Ik weet niet meer waar ik hem tussen moet proppen maar hij is te vet om niet op mijn blogje te zetten. Wederom weer een stuk Duitse architectuur, ik heb supermooie dingen in Berlijn gezien. De stad zelf was megaschoon (qua straatvuil), ook dat had ik totaal niet verwacht.

Mooi

Mochten er echt mensen zo fanatiek geweest zijn om dit hele verhaal te lezen en zich afvragen waar alle romantiek en hartstocht was dan mogen jullie er wel een keer naar vragen in de kroeg .