Afgelopen zaterdag was het laatste grote festival van dit seizoen: Mystery Land. Omdat het weer al een paar weken slecht is, had ik hier totaal geen zin in. Vanwege het grote succes dat dit feestje vorig jaar was, had ik de kaartjes al in april gekocht. Als ik echter had geweten wat voor weer het zou worden, had ik dit feestje aan me voorbij laten gaan.

Aan achteraf gepraat heb je natuurlijk niets. Ik zat vrijdagavond dan ook al met een gek gevoel in mijn buik achter de PC. Op nu.nl las ik dat de brandweer uit Hoofddorp op het terrein aanwezig was. Met een hoogwerker moest het water van een tent worden gehaald wegens instortingsgevaar. Verbijsterd las ik het bericht, o my god… ik wil niet naar Mystery Land! Flashbacks van twee jaar terug schoten voorbij. Ook toen was het weer dramatisch en was het terrein een en al blubber. De hele dag geprobeerd mijn kleding schoon te houden maar aan het eind van de dag zat ik compleet onder de bagger. Nat en koud op de terugreis, zwaar pissig dat ik zoveel geld had betaald voor zo’n rotdag. Ik had slimmer moeten zijn en mijn kaartje een paar dagen van te voren moeten halen, als het dan slecht weer was dan had ik gewoon niet gegaan. In april was het kaartje echter bijna tien euro goedkoper, en ik ben een echte Nederlander dus eigen schuld, dikke bult.

Eenmaal in de bus verdween het gevoel. Het was weer leuk om iedereen te spreken en de nieuwste roddels te horen. Binnen no time waren we op de plaats van bestemming aangekomen terwijl er nog geen druppel regen was gevallen. Hoewel het feest om 11 uur zou beginnen was het hek om kwart voor 12 nog gesloten. Toen de bewaking hun hoofd liet zien werden zij ook onder een luid fluitconcert welkom geheten. Niet veel later ging het hek eindelijk open en stroomde de massa naar binnen. Helaas was er hierdoor al wel een fikse rij ontstaan.

Bij binnenkomst begonnen de eerste druppels regen te vallen maar na een paar minuten was de bui al overgewaaid. We konden het terrein gaan verkennen. Het eerste dat mij opviel was dat er, in tegenstelling met twee jaar terug, overal zand en houtsnippers waren verstrooid. Geen natte blubberplassen meer dus. Het terrein zag er weer mooi en sprookjesachtig uit als altijd. De muziek was ook goed. Helaas waren er teveel Dj’s en teveel tenten om allemaal nog te herinneren maar er waren natuurlijk momenten om niet te vergeten.

De set van Sharam Jey bijvoorbeeld. Vorig jaar draaide hij een fantastische set op de mainstage. Dit jaar was hij ‘gedegradeerd’ naar een klein en intiem tentje. De set werd er echter niet minder om en het was weer zwaar genieten. Toen de rockinvloeden van vorig jaar ook in deze set weer terugkwamen ging iedereen uit zijn dak. Ditzelfde geldt voor Junkie XL. Deze man laat zich zelden zien op feesten in Nederland en ik was dan ook zeer benieuwd naar zijn kwaliteiten. Hiermee zat het ook wel in orde. Het begin van zijn set vond ik nog wat mager maar naarmate de tijd voorbij gleed werd het beter en beter.

Ook minder muziek gerelateerde dingen trokken de aandacht. Zo kwamen wij bijvoorbeeld een Febo muur tegen waar je gewoon snacks uit kon trekken. Hoe Hollands wil je het hebben? Ook het decor van Q-dance was natuurlijk spetterend en de Redbull schans was ook aardig om naar te kijken. Het vuurwerk op het einde was het mooiste vuurwerk dat ik ooit in mijn leven heb gezien (en geloof me, ik ben naar heel wat feestjes geweest en heb heel wat vuurwerk voorbij zien komen, maar dit sloeg echt alles). Helaas heb ik er nog geen foto’ van, maar vuurwerk dat in de lucht uit elkaar spat en als vuurvliegjes rondzweeft is moeilijk met een foto vast te leggen.

Hoogtepunt van de dag was echter een zaaltje dat niet eens op de kaart stond. Het was ongeveer 20 bij 20 meter. Je mocht niet roken, er was geen bier en het was ontzettend heet. Pavo was er bezig met een heerlijke old school houseset (denk ik). Het geluid stond zo hard dat je tijdens het luisteren al een piep in je oren had. Normaal krijg ik dit pas als ik buiten in de stilte sta. Het plafond was een grote bol waarop allerlei dingen werden afgebeeld zoals vissen. Dit gaf een ontzettend vreemd effect maar dit, tezamen met het selecte groepje en het harde geluid maakte er een onvergetelijk moment van.

Al met al kan ik dus totaal onverwacht, zeer positief op Mystery Land terugkijken. Praktisch geen druppel regen gehad en in de middag zelfs een zeer warme zon op het bolletje. Aangezien ik niet altijd zoveel geluk heb haal ik mijn kaartje volgend jaar echter gewoon een paar dagen van tevoren.

Voor de liefhebbers heb ik nog wat foto’s gevonden op VKmag.
Klik hier voor foto’s van de opbouw.
Klik hier voor foto’s van het feest zelf (wel even naar beneden scrollen).
Klik hier voor de website van ID&T. De eerste reeks foto’s staat nu online en de komende dagen zullen er nog veel meer komen. De foto’s van VKmag vond ik echter te mooi om niet door te linken.

Update:
Heeft iemand hem ook nog gezien? .