Het is inmiddels een week geleden dat ik mijn spullen aan het pakken was voor een terugkeer naar Ootmarsum. Net zo’n boerendorp als Lutjebroek, maar dan anders. Na mijn vorige avontuur in dit levendige dorpje (het barst er van de ateliers en horecagelegenheden) wist ik dat mijn lever het de komende dagen zwaar te verduren zou krijgen.

Vanaf Amsterdam Centraal reed ik met Mark richting Amersfoort. Het was een vage rit want hoewel ik 29 minuten voor vertrek op CS aanwezig was (jaja, ik kwam op 11:28u aan en de trein vetrok om 11:27u) moesten we nog een sprintje trekken om de trein te halen. Hijgend kwam ik de coupé binnen lopen en ging op de eerste vrije plek zitten die ik tegenkwam. Rust, dacht ik. Toen ik weer een beetje bij was gekomen kwam ik er achter dat ik naast een of andere zwerver had plaats genomen, even hadden we oogcontact en ik was de rest van de treinreis het zaadje. Hij bleef maar vaag lullen over dat hij schilder was bij Cuby and the Blizzards. Omdat mijn held Johan Derksen een tijdje manager is geweest van deze band besloot ik maar gezellig mee te lullen met deze gast waarvan ik nog steeds niet weet of hij nou teveel verf of coke in zijn leven heeft gesnoven. In Amersfoort namen we afscheid van onze fantasierijke man en voegde Robbie zich aan het gezelschap toe om de verdere reis richting Ootmarsum te vervolgen.

Eenmaal aangekomen doken Mark en Robbie meteen achter de Playstation om te oefenen voor het Pro Evolution Soccer Tournament. Ze wisten dat ik de vloer met ze zou aanvegen. Ik besloot de al aanwezige Ootmarsumse crew te helpen met het halen van boodschappen voor de barbecue. De tijd vloog voorbij en na de nodige flesjes bier en potjes PES (die ik wonderbaarlijk genoeg allemaal verloor) was het tijd voor de barbecue… Ik moet eerlijk zeggen, dat ging er goed in!

Nadat we ons buikje gevuld hadden was het wachten op de taxi. Tijdens het wachten had ik dan eindelijk mijn eerste pot PES gewonnen. YES! De komende dagen konden nu al niet meer stuk. Lang kon ik niet van mijn zoete overwinning genieten want de taxi stond keurig op tijd voor de deur. We stapten in en werden afgezet bij CSI Twente. Helaas niet één of ander bloederig actie feestje, maar iets met een paardenconcours. Het leek me echt drie keer niks, maar eenmaal aangekomen stond ik voor een reuzachtige feesttent. Het oogde supergezellig en dat was het ook. Zuipen als een idioot, vette muziek (denk ik ) en als kers op de taart kwam Gerard Joling ook nog even een optreden geven. Wat een giller!

Terug in ons paleisje in Ootmarsum was ik zo dood dat ik maar mijn bedje in ben gedoken. Het bleek dat de rest nog een aantal uurtjes was doorgegaan met feesten, ik was echter binnen vijf minuten in slaap gevallen dus heb er niets van meegekregen. De ochtend erna wist ik dan ook weer hoe het voelde om een fixe kater te hebben. Wat heb ik lopen vloeken. Die koppijn ging maar niet weg en om 11:00u besloot ik dan ook maar om nog een Grolschje achterover te tikken. Wonderbaarlijk genoeg hielp het ook nog, mijn koppijn verdween spontaan maar kwam na een uurtje weer twee keer zo hard terug.

De rest van de dag heb ik me rustig gehouden. Beetje water drinken, beetje PESsen (en ALLES verliezen #$!@#!@$). De dag duurde lang, maar naarmate de avond dichterbij kwam deed mijn lichaam wat het moest doen. Het bereidde zich voor op de avond die zou gaan komen. Een avond waarin er weer heel wat biertjes genuttigd zouden gaan worden. De kater begon langzaam maar zeker te verdwijnen .

Die avond gingen we op weg naar Dancing Bruins in Overijssel, een vette discotheek met vijf zalen. We begonnen rustig in een van-alles-en-nog-wat-zaaltje. Het was meteen al gezellig maar de groep dames die het feestje compleet maakten kwamen pas een uurtje later. Na een uur zaten we in in een kleiner zaaltje. Hier werd voornamelijk hard en jumpstyle gedraait en kwamen er nog wat knallers van vroegah voorbij (denk aan de Party Animals en DJ Paul Elstak). Ik hield mijn hart alweer vast voor die commerciele bende, maar ik had het al zolang niet gehoord dat ik met volle teugen aan het genieten was.

Er was echter meer in dat zaaltje dan de muziek alleen. We stonden dicht bij het “smartie-hoekje”, een klein podia waar pillenslikkers en coke-snuivers uit alle delen van de wereld bij elkaar kwamen. Zo was er de stoere Japanner die nadat zijn armen vol waren gespoten met anabolen flinkt aan het zwaaien was. Dan was er nog een klein negertje die als een lenig aapje van tafel naar tafel sprong. Ik was af en toe nog bang dat hij een misstap maakte, maar aan zijn doppen te zien zag hij zoveel dat dit niet gebeurde. Als laatste was het opperhoofd ook nog aanwezig. Ook zijn armen waren flink opgepompt maar hij stond stil een keek de zaal in op zoek naar nieuwe slachtoffers aan wie hij wat zooi kon verkopen. Al met al was het erg vermakelijk om naar te kijken, maar we besloten verder te gaan richting het live-podium.

Onderweg stapte ik helaas in glas, het ging dwars door mijn zool heen. Kleine tegenvaller, maar na vijf minuten op de EHBO was ik weer klaar om mijn tocht te vervolgen. Eenmaal bij het live-podium aangekomen was het ongegeneerd tanken. De avond vloog dan ook voorbij. Eenmaal terug in Ootmarsum bleef ik deze avond wel doorfeesten om daarna heerlijk in slaap te vallen.

De ochtend erna was ik de eerste die fris en fruitig op stond. Het was alweer de laatste dag… Dennis bakte voor iedereen (mannetje of tien) een heerlijk eitje. Thnx nog Dennis! Daarna was het een kwestie van spullen pakken en naar huis… en dat was zuur. Alleen maar mooi weer gehad in Ootmarsum en hoe dichter ik bij huis kwam, hoe donkerder de lucht werd. Uiteindelijk zat ik weer thuis, de lucht zo donker alsof het midden in de nacht was en de regen kletterde tegen mijn raam. Ja hoor, ik was weer in Lutjebroek. Ik zal dit avontuur in Ootmarsum (net als het vorige trouwens) niet vergeten, en kijk nu alweer uit naar de volgende keer. Het was weer een fit feestje jongens .