Het was rustig op dit blog, misschien wel té rustig. Gelukkig heb ik een goede reden. Ik was (samen met wat klasgenoten) op bezoek in Ootmarsum. Yep, je leest het goed: OOTMARSUM. Afgezonderd van iedere vorm van beschaving en dus ook geen internet. Nou, dat was in ieder geval wat ik dacht, toen ik echter bij Dennis aankwam bleek de realiteit anders.

Na vier uur reizen kwamen we bij een kast van een huis terecht dat van alle gemakken was voorzien. Voor de drie lezers die deze site telt had ik dus best even een berichtje kunnen achterlaten, feit is dat ik er gewoon geen zin in had. Al snel werd het eerste biertje open getrokken en na enige tijd gingen we erop uit. Doel: het nachtleven van Ootmarsum verkennen .

Onderweg kwamen we langs de lokale Egyptenaar, Turk of whatever er ook in die tent zat en wilden de jongens een pizzaatje bestellen. Ikzelf vind pizza’s niet lekker maar het Grolsch bordje dat buiten hing nodigde me toch uit om naar binnen te komen. De twee lokale hangjongeren waren ook aanwezig. Onderuitgezakt keken ze ons vijandig aan en spraken geen woord. I was not impressed en we bestelden ons biertje. De twee jongeren staken een sigaretje op, één sigaretje die ze vervolgens samen deelden. Helaas maakte ook dat geen indruk op ons. De jongens, die overigens nog steeds geen woord hadden gesproken, konden hun bestelling doen. “Cola”, zei de ene jongen met een zo laag mogelijke stem. Nog steeds niet onder de indruk besloten we om maar geen aandacht meer aan onze gangsterboys te geven en op dat moment kwam er toevallig iets anders dat onze aandacht opeiste. Een heerlijk glas bier!

Zo leek het tenminste toen het glas op tafel werd neergezet. Vijf seconde later verdween het schuim als sneeuw voor de zon en bleef er een glas met een gelige inhoud over. Maar goed, het was Grolsch dus we vonden dat we niet moesten zeuren. Na de eerste slok werd echter snel duidelijk dat dit geen Grolsch was, maar een of ander goedkoop importbiertje dat naar verotte vanille smaakte. Gadverdamme, dit was dus geen succes. We moesten snel naar een echte discotheek met normaal bier, en dat gebeurde ook.

We gingen naar Disco Tijs, een bekende tent in de buurt. Vanwege de jonge leeftijd van de bezoekers werd het in de volksmond ook wel Tijs Kinderparadijs genoemd. Ik nog denken dat het allemaal wel meeviel maar eenmaal binnen… Ik laat de uitleg wel zitten want in dit gevallen zeggen foto’s meer dan duizend woorden. Wel was het duidelijk dat menig lid van de PNVD zich prima zou kunnen vermaken. Na menig biertje en redbulltje werd het gelukkig toch nog erg gezellig, en ja ik heb mijn handjes thuis gelaten .

Eenmaal teruggekeerd en een pizza later ging iedereen naar bed. Uiteraard was ik weer degene die alles het slechtste had aangepakt. Als enige sliep ik met nog iemand in een kamer. De kleinste kamer welteverstaan. Daarnaast had onze alles-slopende Robbie de verwarming dusdanig bewerkt waardoor deze op 30 graden stond. Als hoogtepunt sliep ik in het bed van Dennis zijn zusje, het was een zeer klein bed met een zeer dik dekbedovertrek. Kort samengevat was het een zeer hete nacht, en dan bedoel ik hete in de meest foute betekenis . Enig pluspunt was dat ik onder een zeer schattig bloemetjes dekbed sliep .

De volgende ochtend begon net als ieder begin en einde van de dag met pizza.’s Middags nog even het welbekende Pro Evolution Tournament verloren maar ook dat mocht de pret niet drukken. ’s Avonds kwamen er nog wat Twentse tukkers langs en ging de barbecue aan. Een paar zakken vlees en kratjes bier later vertrokken we naar Duitsland. Discotheek Zak om precies te zijn.

Discotheek Zak was alles dat ik ervan had gehoord en verwacht. VET. De muziek was helaas iets minder. Dj Isaac moest draaien en weer kreeg ik de bevestiging dat hardstyle niet meer mijn ding is. Die goedkope commerciële riedeltjes lijken wel nooit te veranderen. De sfeer was gelukkig goed (en dat vind ik nog belangrijker dan de muziek). Omdat Dennis de laatste paar dagen zo gastvrij was geweest wilden we hem een leuke avond bezorgen. Twaalf tequilla’s later bedachten we ons dat het misschien iets teveel van het goede was. Het duurde dan ook niet lang voordat er een waterige gloed over zijn oogjes vloeide en hij, zich in een andere wereld waande. Begrijpelijk werd de WC vaak opgezocht en besloten we om maar naar huis te gaan. Dennis was er die ochtend als eerste uit om wat pizza’s klaar te maken… Wat een kerel!

Nu ben ik in ieder geval weer thuis en zoals jullie konden lezen ben ik nog dolenthousiast. Ootmarsum, the place to be!