Als ik moest kiezen tussen dampende beats en snoeiende gitaren dan is voor mij de keuze makkelijk: dampende beats! Ondanks dat ben ik van mening dat je bijna alles wel een keer geprobeerd moet hebben. Daarom dit jaar dus voor het eerst Pinkpop.

Vier uurtjes reizen naar Landgraaf. Het klinkt niet echt bijzonder maar ow ow ow, wat duurde die reis lang! Hoe meer we naar het zuiden reden, hoe donkerder de lucht werd. Slechte voortekenen dus. Toen we in de buurt van Eindhoven kwamen vielen de eerste spatjes naar beneden, we hoopten dat het niet lang zou duren maar achteraf bleek die hoop tevergeefs.

Aankomst
Om twaalf uur kwamen we dan eindelijk aan (ik was namelijk al om kwart over zeven van huis vertrokken). Snel renden we over het grasveld baggerveld met hier en daar een grassprietje richting stage twee. De band 30 seconds to Mars was hier bezig. Hier kreeg ik dan ook mijn eerste kippenvelmomentje van de dag. Niet omdat zij zo goed speelden, maar omdat die regen inmiddels diep in mijn kleren begon door te dringen en het zo toch wel koud werd . Tijd voor een poncho dus, beetje gay maar wel droog .

De dag
Jammergenoeg stelde 30 seconds een beetje teleur. Instrumentaal was het allemaal wel te doen, maar qua stem viel het me toch tegen. Soms veel te zacht, soms veel te hard. Het kon natuurlijk ook zo zijn dat de apparatuur nog niet goed stond afgesteld, zij waren tenslotte de eerste die op dat podium moesten optreden.

Na het optreden kwam Wolfmother een show weggeven op de mainstage. Heb hier niets van meegekregen, ken die hele band ook niet verder. Het was dus tijd om het terrein een beetje te verkennen en wat biertjes te scoren. Brandbiertjes wel te verstaan. Beetje wennen maar uiteindelijk gingen ook die er in als water. Ondertussen regende het nog steeds en het terrein werd er niet echt beter op.

Om half twee stonden we nog steeds te tanken. The Magic Numbers waren in een tent aan het optreden. Ook van deze band had ik nog niets gehoord maar het klonk wel vrolijk. Een man die aan het zingen was en een vrouw die de tweede stem en achtergrondvocalen voor haar rekening nam. Loepzuiver ook. De tent was nokkievol en buiten stond ook nog eens een grote menigte. We namen dus niet de moeite om even te gaan kijken. Het klonk in ieder geval leuk.

Naarmate de tijd verstrekte en The Magic Numbers naar het einde van hun optreden toewerkten, trok de donkere lucht weg. Een beetje zonneschijn was ons niet gegund maar het leek erop dat de regen aan het wegtrekken was. Misschien leuke voortekenen voor de Scissor Sisters die om drie uur op het programma stonden? Ik denk het wel want het optreden was echt gala. Had nooit echt aandacht voor hun muziek maar ze maakten er zo’n feest van dat je niets anders kon doen dan volop meegenieten.

Het bleef droog en ons lichaam was wel weer toe aan wat sappen dus het uur daarna vertoefden we weer rond de biertentjes. We liepen terug naar de mainstage toen de Artic Monkeys bezig waren met hun act. Klonk live allemaal erg goed maar ik had verder niet zoveel met die band. Kon ze van naam maar verder deed het me weinig. Dit in tegenstelling tot de rest van het publiek, er stonden namelijk ontzettend veel mensen die allemaal uit hun dak gingen. Ik kon echter maar aan één ding denken en dat was Linkin Park. Over twee uur zou ik daar staan en genieten van hun optreden.

Nadat de aapjes klaar waren met hun show wilde ik eigenlijk nog even langs Korn. We spraken echter mensen die ons de tip gaven vast naar de mainstage te gaan. Er stond al een dikke rij voor de pit (die was namelijk afgeschermd met hekken) maar als we er nu al heen gingen was de kans groot dat ook wij vooraan in het midden van het podium kwamen te staan. Korn dus geskipt en inderdaad, we stonden op een uitstekende plek en het wachten was begonnen.

Het hoogtepunt
Minuten leken uren tijdens het wachten op de band waarvoor ik naar Pinkpop kwam. Half zeven op mijn klokje maar het podium was nog leeg. Niet al te lang daarna klonken de eerste gitaren. De bandleden van Linkin Park kwamen één voor één op en allemaal werden ze ontvangen met een luid applaus. Wat een sfeer! Daarna werden we getrakteerd op een 75 minuten durende show. Ik vergat alles: de bagger, de regen, de lange reis. Alles was het waard, wat een optreden. Ze klonken live beter dan dat ik van vooraf had verwacht, en na het horen van hun Live CD in Texas waren die verwachtingen echt heel hoog. Super was het. Dit had ik écht niet willen missen!

Het hoogtepunt van de dag was voorbij maar we hadden nog wel wat tijd te besteden. We konden niet beslissen wie we gingen checken. Evanescence of The Kooks. Uiteindelijk zijn we bij beide acts een kwartiertje geweest. Te weinig om er echt een mening over te kunnen geven. Van afstand klonk het allemaal erg lekker.

En toen was de terugreis dus begonnen. Vier uur brak in die trein. Snikheet, geen ramen die open konden. Kwart voor twaalf kwamen we aan op Amsterdam Centraal. Daar lazen we dat de eerst volgende trein pas om vijf over half één vertrok. Harde Kaas zoals Dennis zou zeggen.

De conclusie
Pinkpop 2007. Een feestje dat ik beslist niet had willen missen. Na jaren wachten heb ik eindelijk Linkin Park in levende lijven gezien. Of ik volgend jaar weer ga? Die kans lijkt me vrij klein. Nu ik er op terugkijk was de reis echt veel te lang. Zeventig euro voor een kaartje, veertig euro voor een treinreis en dan nog een shitload aan eet/drankbonnen. Dat samen met een reis van ruim acht en een half uur, en het slechte weer (wat toch wel vaak bij Pinkpop is) zorgt dat de weegschaal aan de verkeerde kant uitvalt. Begrijp me niet verkeerd, ik had het voor geen goud willen missen, en wie weet dat ik weer ga als de line-up ontzettend vet is. Echter hoor ik kenners zeggen dat dit één van de beste line-ups ooit was. Ik zit alleen niet zo in dit wereldje, voor mij was het allemaal wel leuk maar niet superspeciaal.