Gister kwam ik op mijn werk en bij het afdoen van mijn rugtas gleed mijn hand langs het hengsel. Wat was dat? Het was vogelpoep! Zo’n hele dikke lange wit met groene sliert met van die pitjes erin. Gatverdamme! Even dacht ik dat dit alles was, maar als de natuur me pakt, dan gebeurt dat natuurlijk goed. Ook mijn jas zat onder. Voor, achter, op mijn mouw, overal poep.

Hoe lang liep ik al voor schut? Hoeveel mensen zouden het gezien hebben? Zou de vogel mij al geraakt hebben op weg naar het station en zou ik hierdoor de hele treinrit met poep op mijn jas hebben gezeten? Tientallen gedachten vlogen door mijn hoofd. Toen ik thuis kwam en mijn spullen had schoongemaakt, vond ik het tijd worden om de dingen weer even te relativeren. Het bleek allemaal wel mee te vallen en het kan altijd erger.

Ook wel eens gênante dingen meegemaakt dankzij de natuur?