Zoals jullie al in Dennis zijn bericht hebben kunnen lezen, zijn we erg verwend met mooie plekken rondom Phoenix. Het beste werd echter voor het laatst bewaard, namelijk Sedona; een prachtige plek tussen de bergen. Toen we daar na een uur weer weg wilden gaan, kwamen we er achter dat er nog een minibergje was waar we op konden klimmen. Het uitzicht vanaf daar was werkelijk prachtig!

Na het genieten van de natuur, zijn we iets gaan eten in het kleine stadje Flagstaff. Het was erg gezellig, ik kan er lang of kort over praten en kies in dit geval voor het laatste. Ik denk namelijk dat jullie best nieuwsgierig zijn naar onze indruk van de Grand Canyon en Las Vegas, dus ik zal jullie niet langer laten wachten.

De Grand Canyon was indrukwekkend en als je in de buurt bent, moet je er echt heen. Toch had het niet zo’n impact op me als ik vooraf dacht. Waarschijnlijk valt dit te wijten aan de Apache Trail en Sedona omdat we daar al prachtige natuur hebben gezien. De Canyon was natuurlijk wel honderden keren groter, maar ook dat zie ik als minpunt. We moesten entree betalen en kregen meteen een pas voor zeven dagen. Het is onmogelijk om alle vette plekjes in een dag te zien en wegens tijdgebrek hebben we uiteindelijk maar één ‘viewpoint’ (van de vele) kunnen checken.

Toch zal de Grand Canyon me altijd bijblijven. Omdat het klimmen ons zo goed af ging in Sedona, probeerden we ook naar een unieke plek in de Canyon te klimmen. Na enige moeite stonden we op een uitstekende rots met niets anders dan afgrond onder ons. Er moest natuurlijk een foto gemaakt worden maar niemand van ons stond echt prettig. Hoewel ik totaal geen last van hoogtevrees heb, begonnen toch al mijn alarmbellen te rinkelen toen ik één meter van een diepe afgrond stond. Mijn overlevingsinstinct werkt dus duidelijk nog steeds op volle toeren .

Nadat we weer wat leuke kiekjes hadden gemaakt, vervolgden we onze reis naar Vegas. Die reis zou nog zo’n zes uur duren en we kwamen dus pas in de avond aan. De skyline die we vanuit de auto zagen was ontzettend mooi en we besloten dan ook om na het boeken van het hotel meteen de oude strip te verkennen (dit kun je zien als het begin van Las Vegas, allemaal erg vet maar iets minder spectaculair dan de moderne casino’s). Het was de perfecte manier om alvast te proeven aan het gokleven op de ‘echte’ strip.

Die avond hebben we al heel wat vaag volk gezien maar het meest uit het oog sprongen nog wel de vele vieze oude vrouwtjes achter de gokkasten. Totaal ander publiek dan dat ik had verwacht. Natuurlijk waren er ook nog wel wat vagere mensen. Wat te denken van een neger die zichzelf Q noemde. Bij het voorstellen vertelde hij waar Q voor stond. Het begon met Quality en er volgden nog een stuk of tien andere superlatieven die met een Q begonnen. Tevens gaf hij ons nog een goeie tip om vrouwen te husselen. Gewoon even wat coke regelen, en dan lukt alles. Hoewel we allen ontzettend blij waren met zijn adviezen hebben we het maar gelaten voor wat het was.

De adviezen van Q werden overigens lang niet door iedereen genegeerd. We hebben een hoop vage vercrackte mensen gezien. Er was bijvoorbeeld een gast helemaal van het padje af. Langs de straten stonden spiegels, en iedere keer als hij zichzelf in de spiegel zat begon ie helemaal te flippen en te schelden dat die gast moest stoppen met achtervolgen. Ubergrappig!

Dag twee in Las Vegas was de dag dat we los gingen. We begonnen rustig en sliepen heerlijk uit. Daarna volgde er een wandeltocht van een uur richting de casino’s. Een uur lopen is op zich geen ramp, maar toen we zagen dat het veertig graden was, hakte het er wel even goed in. Toen we eenmaal waren aangekomen, konden we met zijn drieën constateren dat Vegas echt erg vet is maar dat het overdag eigenlijk hetzelfde is als wanneer je vuurwerk overdag afsteekt. Het knalt wel, maar het ziet er lang niet zo vet uit als in het donker. Om acht uur ’s avonds hadden we het einde van de strip bereikt en konden we aan de terugweg beginnen. Het was inmiddels donker geworden en dat was de garantie voor een vette nacht.

Wederom zagen we weer ontzettend veel vieze oude vrouwtjes bij de gokmachines. Ook de serveersters bereikten vaak de 50+ leeftijd. Niets mis mee, behalve wanneer ze zich kleden als sletjes van achttien en vol zitten met botox en siliconen. En dat was hier natuurlijk het geval. Ook stonden er om de twee meter straat allemaal Mexicanen te klappen met entreekaartjes voor diverse clubs. Ontzettend irritant. Naast al dit lelijks was er gelukkig ook veel moois te zien in de vorm van de casino’s. Vlak alle mooie vrouwen echter ook niet uit trouwens. Helaas toonden ze meer interesse in de flappen van oude mannetjes dan in ons.

Uiteindelijk kwamen we om half drie aan in het laatste casino en een kwartier later werd mijn laatste dollar gulzig opgegeten door de gokautomaat. Daarna begon de tocht van een uurtje, terug naar het hotel. Inmiddels hadden we ruim vijfentwintig kilometer gelopen en mijn voeten zitten dan ook onder de blaren. Toch was dit alles het meer dan waard. Vegas is op vele gebieden zo nep als het maar kan, maar dat doet er niet eens toe. Het is een stad waar je gewoon geweest moet zijn!

Na Las Vegas zouden we op weg gaan naar San Diego. Na een kleine zeven uur reizen kwamen we eindelijk aan maar er bleek een wereldwijd comicevenement aan de gang. Alle hotels in een straal van 250 kilometer waren vol, of veel te duur. Met pijn in ons hard besloten we om maar door te rijden naar Los Angeles. Ook daar waren ontzettend veel hotels vol of te duur, maar na middernacht hadden we dan toch iets gevonden. Tobias zal jullie binnenkort informeren over de stad van Hollywood, Universal Studio’s, diverse stranden en de (als we de verhalen mogen geloven) ontzettend nare mensen. Binnenkort meer!

Dit bericht is een copy van mijn bericht op Roadtrippers.nl. Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.