Hi there! Het werd wel weer eens tijd voor een nieuw berichtje uit het zonnige Amerika dus vandaag een korte impressie van Memphis en het naastgelegen dorpje Olive Branch. Maar eerst nog even over een andere stad. Rond 10 juli zaten we namelijk in Nashville, een typisch countrystadje. Hoewel er niet heel veel te doen viel, was het erg leuk om overdag door de straten te lopen. Er schalde live countrymuziek uit de vele kroegjes, en er hing een ontzettend leuke sfeer. We besloten om er ’s avonds uit te gaan en daar kwam de muziek nog meer tot zijn recht, wat een feestje! Uiteindelijk kwamen we aan bij een karaokebar… maar het lijkt me beter als ik vanaf hier stop met mijn verhalen over Nashville .

Laat ik het eens hebben over mijn meest positieve ervaring van de afgelopen weken. We besloten namelijk, voordat we naar Memphis gingen, een bezoekje te brengen aan het gastgezin van Tobias. Hij heeft enkele jaren geleden voor een half jaar op school gezeten in Amerika en dat gastgezin heeft hem onderdak geboden. Toen de deur open ging, maakte ik kennis met ontzettend aardige familie. We mochten meteen naar binnen en we kregen direct een rondleiding door hun dorpje: Olive Branch. Daarna hebben ze ons getrakteerd bij Sonic; een soort afhaalsnackbar. Nadat het eten op was zijn we langs een andere familie gereden en daar gewoon op bezoek gegaan. Natuurlijk werden we weer bestookt met honderden vragen en werd zelfs Dance Dance Revolution van zolder gehaald. Bij dit spelletje moet je dansen op een mat. De computer zegt wat je moet doen, en als je het goed doet scoor je punten. Ik faalde natuurlijk grandioos, maar dat konden jullie ook wel raden . Na dit gezellige avondje keerden we weer terug naar het huis van de familie Hurley.

We kregen voor die avond een slaapplek aangeboden waar we dankbaar gebruik van maakten. Een hele verdieping werd zonder problemen aan ons afgestaan, en dat was heel wat want het was een ontzettend groot huis. De volgende ochtend werden we heerlijk uitgeslapen wakker en kregen we van de vrouw des huizes een verrukkelijk ontbijt voorgeschoteld. Eindelijk een ei! Als je eens wist hoe blij ik hier mee was. Na het eten mochten we even tv kijken. Niets speciaals, zou in eerste instantie denken, maar dat veranderde toen ik de tv zag. Dat ding was maarliefst 61 inch en het leek wel een kleine thuisbioscoop. Omdat we niet de gehele middag voor de tv wilden hangen, leek het Tobias leuk om Scott op te zoeken. Scott is de zoon van het gastgezin en hij zit op de Oxford Universiteit van Mississippi.

In de avond gingen we met Scott mee naar zijn vrienden. Het was ontzettend gezellig en ik heb weer heel wat leuke bierspelletjes geleerd. Hoewel ik me had voorgenomen om bijna niks te drinken, werd het tegenovergestelde waarheid. Dit was de zwaarste drinkavond tot nu toe en de ochtend die hierop zou volgen zou een ware uitdaging worden. Er stond een bezoek aan de kerk gepland. Met de grootste nadorst die ik ooit in mijn leven heb gevoeld, stond ik in de kerk. Het was totaal anders dan bij ons in Nederland. Het was een leeg sfeerloos hok als je onze kerken met al het glas in lood in je achterhoofd hebt. Ik kreeg meer het gevoel van een grote garage dan van een kerk. Desalniettemin was ook dit weer een ervaring die ik niet had willen missen.

Nadat we weer ‘thuis’ waren, bakte vader Tom wat lekkere hamburgers voor ons. Met een volle maag konden we zo eindelijk eens langs Memphis. Onze eerste stop was het Graceland van Elvis Presley. Er viel weinig te zien want alles was aardig goed afgeschermd. Niemand had zin om veel geld te betalen om naar binnen te mogen, dus het bleef bij wat foto’s van voor het hek en de muur. Er staat namelijk een muur om het grote stuk land heen die helemaal is ondergekalkt door fans.

Uiteindelijk kwamen we dus in de hoofdstraat van Memphis aan. We konden er echter maar een uurtje blijven omdat we per ongeluk in een parkeergarage hadden geparkeerd die over een uur ging sluiten. We waren te schraal om nog een andere parkeergarage te proberen, en aangezien er veel winkels gesloten waren omdat het zondag was, kozen we ervoor om de straat binnen het uur te doorlopen. Het was een leuke belevenis maar heel veel tofs was er ook niet te zien. Het was vooral de muziek die het ‘m deed. Keiharde blues schalden uit diverse tenten en vooral bij de bar van B.B. King kon ik volgens mij wel een halve dag staan om naar blues te luisteren en mensen te kijken.

Eenmaal terug uit Memphis realiseerden we ons dat er weer wat dagen van onze trip voorbij zijn gevlogen. Het was een ontzettend leuke tijd en ik heb nog nooit zo’n vorm van gastvrijheid gezien. Daarnaast was het ook nog eens prima voor mijn Engels want we hebben nagenoeg alleen maar Engels gesproken. Hoe graag we ook bij het gastgezin wilden blijven, we moeten door. Voordat we Memphis voorgoed zouden verlaten, moest Walking in Memphis nog een keer gedraaid worden, maar daarna was het toch echt afgelopen. Inmiddels zitten we met zo’n 2250 mile (3600 kilometer) op de teller in Dallas. Ook hebben we de thermometer tegen de 98 graden Fahrenheid zien tikken, en dat staat gelijk aan zo’n 37 graden Celcius. Het is tijd om dit berichtje af te ronden, we gaan Dallas en Fort Worth (een stad naast Dallas) verkennen. Tot snel!

Meer lezen over mijn trip door Amerika (en Canada)? Check Roadtrippers.nl.